زنان و دختران افغانستانی بیشترین آسیب را از زلزله شرق کشور دیده‌اند

بر اساس این گزارش، زنان و دختران ۵۲ درصد تلفات زلزله را تشکیل می‌دهند، در حالی که مردان ۴۸ درصد از جان‌باختگان را شامل می‌شوند. همچنین از میان مجروحان، ۵۴ درصد زنان و ۴۶ درصد مردان هستند.

بسیاری از خانواده‌های تک‌سرپرست زن و زنان باردار بخشی از جمعیت آسیب‌دیده‌اند و بیشترین خانواده‌های تک‌سرپرست زن در ولسوالی نورگل ولایت کنر قرار دارند. کارشناسان سازمان ملل تأکید کرده‌اند که زنان به دلیل شرایط فرهنگی و محدودیت‌های اجتماعی، همراه با کمبود کارکنان زن در نهادهای امدادی، با موانع قابل توجهی برای دسترسی به کمک‌ها مواجه هستند.

زنان آسیب‌دیده بیشترین نیاز خود را در زمینه پناهگاه و ملزومات غیرغذایی عنوان کرده‌اند. گروه‌های تمرکز نشان می‌دهند که زنان و دختران بیشتر زمان خود را داخل چادرها می‌گذرانند که این امر کمبود حریم خصوصی و افزایش خطرات محافظتی را به همراه دارد.

زنان درخواست ملزوماتی مانند لباس، وسایل بهداشتی و دیگر نیازهای اولیه کرده‌اند، زیرا بسیاری از آنان تمامی دارایی‌های خود را در جریان زلزله از دست داده‌اند و با فقدان منابع اولیه زندگی مواجه‌اند.

در حوزه امنیت غذایی، زنان و دختران نیازمند غذا، وسایل پخت‌وپز و مکان مناسب برای آشپزی هستند. آن‌ها همچنین درخواست حمایت مالی از جمله کمک نقدی دارند.

گزارش حاکی است که ۹۰ درصد خانوارها پول کافی برای خرید غذا ندارند و بسیاری از زنان دام‌های خود را که منبع اصلی درآمدشان بود، از دست داده‌اند. این شرایط نشان می‌دهد که بحران غذایی و کمبود منابع مالی، آسیب‌پذیری زنان و دختران را به شکل جدی افزایش داده است.

در بخش سلامت، زنان مجروح درخواست دسترسی فوری به خدمات درمانی دارند و خواستار حضور پزشکان و پرستاران زن و خدمات بهداشت مادری و باروری هستند. علاوه بر این، به دلیل تروما و بار اضافی مراقبت که بر دوش زنان است، آنان درخواست خدمات سلامت روان و حمایت روانی اجتماعی ارائه‌شده توسط مشاوران زن را مطرح کرده‌اند.

همچنین زنان با مسائل محافظتی و خشونت مبتنی بر جنسیت مواجه هستند و کارکنان امدادی درخواست حضور متخصصان بیشتر در زمینه محافظت و حفظ امنیت در محل کرده‌اند. بسیاری از زنان نمی‌دانند چگونه به سرویس بهداشتی دسترسی داشته باشند، خود را بشویند یا وضو بگیرند و مجبورند خارج از کمپ‌ها دنبال مکان مناسب بگردند که این امر آنان را در معرض خطرات محافظتی و مین‌های ناپیدا قرار می‌دهد.

در زمینه دسترسی به اطلاعات، زنان اعلام کرده‌اند که اطلاعات کافی درباره کمک‌ها در دسترسشان نیست و بیشتر آن‌ها تلفن همراه ندارند. آن‌ها معتقدند ارتباط حضوری از طریق کارکنان زن امدادی بهترین روش برای اطلاع‌رسانی و دریافت کمک‌های ضروری خواهد بود.

سازمان ملل تأکید کرده است که زنان و دختران آسیب‌دیده نیازمند توجه ویژه هستند و جامعه جهانی باید فوراً کمک‌های غذایی، غیرغذایی، مالی و خدمات سلامت و محافظتی خود را افزایش دهد.

هشدار این سازمان یادآور می‌شود که در صورت ادامه روند فعلی، بحران انسانی در شرق افغانستان تشدید خواهد شد و پیامدهای گسترده‌تری برای گروه‌های آسیب‌پذیر به همراه خواهد داشت.

• پروانه صمدی؛ خبرگزاری شانا