اعلام نتایج کانکور ۱۴۰۵ افغانستان، با معرفی برترین داوطلبان، بار دیگر توجهها را به وضعیت نظام آموزشی این کشور جلب کرد. این موفقیتها در حالی رقم خورده که دختران برای چهارمین سال پیاپی از شرکت در کانکور و ورود به دانشگاهها محروم ماندهاند؛ وضعیتی که بحران عدالت آموزشی و پیامدهای توسعهای آن را بیش از پیش برجسته میکند.
طالبان با خودداری از صدور «فرم عدم مسئولیت جرمی» برای زنان، عملاً مانع سفر آنان شده و این اقدام موجی از نگرانیهای اجتماعی و حقوق بشری را برانگیخته است.
عفو بینالملل اعلام کرد سیاستهای طالبان، زندگی زنان و دختران افغانستان را به یک «کابوس غیرقابلتحمل» تبدیل کرده و حقوق انسانی آنان را سیستماتیک نقض میکند. این سازمان سکوت جهانی را «همدستی» خواند و خواستار فشار بینالمللی برای بازگشت زنان به حیات عمومی، کار و دسترسی به خدمات بهداشتی شد.
در روز جهانی علم برای صلح و توسعه، حامد کرزی بار دیگر از ضرورت آموزش دختران و پسران سخن گفت و خواستار بازگشایی مکاتب و دانشگاهها شد. این سخنان در ظاهر از سر دلسوزی برای آینده افغانستان است، اما برای بسیاری از ناظران، یادآور چهرهای است که در سقوط جمهوریت، بازگشت طالبان و فروبستن درهای […]
با بازگشت طالبان و سکوت جهانی، زنان افغانستان از آموزش، اشتغال، درمان و حضور اجتماعی محروم شدند. اجباری شدن برقع در هرات، نماد تازهای از حذف نظاممند زنان است. در حکومت پیشین، زنان در سیاست، دادگستری و رسانه نقش فعال داشتند؛ اکنون قربانیان خاموش معاملههای سیاسی بیپاسخاند.
در جهانی که طالبان دختران را از آموزش محروم کردهاند، تیم رباتیک دختران افغانستان با دانش، خلاقیت و همبستگی، پرچم امید را در پاناما برافراشتند. آنان از دل مهاجرت و محدودیت برخاستند تا ثابت کنند که اراده، مرز نمیشناسد. این حضور، نهفقط رقابت علمی، بلکه اعتراض خاموشی است علیه حذف زنان و سرکوب استعدادها.