جامعه Archives | خبرگزاری شانا

فهیم: فمینیسم با چند رفتار نفی نمی‌شود

نیلوفر فهیم، فعال حوزه حقوق زنان، با انتقاد از تعمیم رفتار چند فرد به کل جریان فمینیسم، بر ضرورت تدوین اصول‌نامه مشترک، خودنقدی و پاسخگویی فعالان این حوزه تأکید کرد. او همچنین هشدار داد که در میان مناقشه‌های سیاسی و اجتماعی، رشد تروریسم در افغانستان نباید نادیده گرفته شود و توجه به این تهدید باید در اولویت قرار گیرد.

افق هدایت؛ از اخلاق جمعی تا کمال معصوم

«اخلاق بدون جامعه معنا ندارد»؛ استاد سعید موسوی با تکیه بر مطالعات روان‌شناختی نوزادان و آیه «فالهمها فجورها و تقواها» نشان می‌دهد اخلاق ترکیبی از فطرت و اکتساب است. او سپس همین منطق را به معصومیت تعمیم می‌دهد: معصومان الگوی کمال مطلق‌اند، نه الزامی برای دستیابی همگانی. هر دو افق، مسیر انسان را می‌سازند، نه الزاماً اجرای صددرصدی را.

دکتر سجادی: عصبیت قومی، جامعه افغانستان را به‌سوی فروپاشی می‌برد

دکتر سید عبدالقیوم سجادی، نماینده پیشین غزنی و استاد دانشگاه، در یادداشتی تازه گفته است که عصبیت قومی و نفرت‌پراکنی مذهبی جامعه افغانستان را در شرایط دشوار کنونی به‌سوی فروپاشی اجتماعی می‌برد. او تأکید کرده است که مردم بیش از هر زمان دیگر نیازمند همدلی، مهربانی و همگرایی‌اند و اختلاف‌افکنی میان اقوام و درون جامعه شیعه، مغایر ارزش‌های انسانی و اسلامی است. سجادی خواستار مبارزه با نفرت‌پراکنی و تقویت گفتمان وحدت شده است.

آزادی یا آگاهی؛ کدام حقیقت دارد؟

انسان بعد از تولد فقط به یک معنا آزاد است: آزاد است که آگاه شود. همین آگاهی، هرچند دردناک و ناکافی، تنها چیزی است که چارچوب‌ها را ابدی نمی‌کند و زندگی را از صرفِ تحمل، به زیستنی آگاهانه نزدیک‌تر می‌سازد.

«شخصیت»، «عرف» و «مسئولیت» در فضای عمومی؛ از فرد تا چهره اجتماعی

شخصیت انسان نه در تنهایی، بلکه در برخورد مداوم با عرف و اجتماع شکل می‌گیرد. هر کنش فردی، وقتی در فضای عمومی دیده می‌شود، معنایی اجتماعی پیدا می‌کند و بر ذهن جمعی اثر می‌گذارد. در جهانی که مرز میان خصوصی و عمومی هر روز باریک‌تر می‌شود، فهم مسئولیتِ دیده‌شدن ضرورتی اخلاقی و اجتماعی است.

فواد و استاد؛ قصه‌ دو آدم و یک جامعه

در کوچه‌پس‌کوچه‌های کابل، میان دود سیگار و بوی برگر، حسین مدنی با نگاهی تیز و زبانی محاوره‌ای، پرده از تضادهای پنهان جامعه شهری افغانستان برمی‌دارد. روایت او از یک برخورد ساده در یک غذاخوری، تصویری چندلایه از ریاکاری، صداقت، و فاصله میان «بودن» و «نمایش دادن» ارائه می‌دهد؛ جایی که شخصیت‌ها با نقاب‌های روزمره، حقیقت را پشت ظاهر پنهان می‌کنند.