Balkhi

هشدار سازمان بهداشت جهانی از فاجعه انسانی در افغانستان

سازمان بهداشت جهانی هشدار داد که بیش از ۱۴ میلیون افغان به‌دلیل سوءمدیریت رژیم طالبان از خدمات درمانی محروم شده‌اند. تعطیلی ۴۲۲ مرکز صحی در سال ۲۰۲۵، افزایش فلج اطفال و بحران سوءتغذیه ۱۷ میلیون نفر، محصول سیاست‌های افراطی و محدودیت‌های جنسیتی است که نظام سلامت را در آستانه فروپاشی کامل قرار داده است.

محاکمه دو افغانستانی به اتهام تجاوز به کودک در بریتانیا

دادگاه جنایی وارویک بریتانیا پرونده تکان‌دهنده ربایش و تجاوز به یک دختر ۱۲ ساله در شهر نانیتون را بررسی می‌کند. متهمان، محمد کبیر و احمد ملاخیل، با مدارک دوربین‌های مداربسته روبرو هستند. در حالی که ملاخیل به بخشی از اتهامات اعتراف کرده، کبیر تمامی جرایم را انکار می‌کند. این حادثه بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های بریتانیا داشته است.

انسان، اختیار و جامعه‌ متعالی

آیا در جهانی آمیخته از تضاد، تلاش برای عدالت بیهوده است؟ این نوشتار با نگاهی فلسفی به استعاره‌های مولانا، نشان می‌دهد که جهل و نابرابری نه بن‌بست، بلکه بستری برای شکوفایی فضیلت‌های اخلاقی بشرند. با پذیرش مسئولیت فردی و انتخاب آگاهانه میان سره و ناسره، می‌توان از دل رنج‌ها و تضادهای هستی، مسیری روشن به سوی ساختن جامعه‌ای متعالی و فضیلت‌محور گشود.

لوحه تک‌زبانه کابل؛ حذف فارسی از شفاخانه اروپایی مرکز سرطان

حذف زبان فارسی از لوحه شفاخانه تخصصی سرطان کابل، هم‌زمان با افتتاح این مرکز ۷۰ تختخوابی تحت حمایت اروپا و هند، پرده از سیاست‌های نوین زبانی رژیم طالبان برداشت. این اقدام در حالی صورت می‌گیرد که بیماران سرطانی همچنان با بحران دارو و تجهیزات روبرو هستند و به کمک‌های بین‌المللی وابستگی شدیدی دارند.

تنش پاکستان و گروه طالبان: دغدغه‌ای راهبردی برای ایالات متحده

تقابل فزاینده پاکستان و رژیم طالبان بر سر پناهگاه‌های «تی‌تی‌پی»، ثبات منطقه را با چالشی جدی روبرو کرده است. واشنگتن که پیش‌تر رویکردی حاشیه‌ای داشت، اکنون در چارچوب استراتژی امنیت ملی ۲۰۲۵، با هدف مهار نفوذ چین و دستیابی به مواد معدنی حیاتی، دوباره به سوی اسلام‌آباد و کابل متمایل شده تا از طریق میانجی‌گری، منافع استراتژیک خود را تامین کند.

بدن سیاسی؛ از انباشتگی تا انسجام

آیا حاکمیت بدون پروژه چیزی جز توده‌ای رها شده است؟ با نگاهی پدیدارشناختی به مفهوم «قطبیدگی»، درمی‌یابیم که چگونه یک ایده مرکزی، اندام‌های پراکنده جامعه را به بدنی سیاسی و منسجم تبدیل می‌کند. در غیاب این پروژه، جامعه دچار آنتروپی شده و از معنا تهی می‌گردد. بیاموزید که چرا جهت‌مندی، مرز میان حیات ارگانیک و فروپاشی ساختاری در قدرت است.