نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
فاجعه لغمان، که ۱۸ کشته و ۲۹ زخمی برجا گذاشت، بار دیگر نشان داد مرگهای جادهای در افغانستان تصادفی نیستند. این حادثه، مانند دهها رویداد مشابه، محصول جادههای فرسوده، نبود علایم ایمنی، نظارت ضعیف و مدیریت ناکارآمد است؛ بحرانی ساختاری که هر بار قربانی میگیرد، اما بیپاسخ میماند و همچنان در سکوت تکرار میشود.
اداره ملی مبارزه با حوادث تحت کنترل طالبان اعلام کرده است که شمار جانباختگان حوادث طبیعی در افغانستان از آغاز ماه جاری خورشیدی تاکنون به ۱۱۰ نفر رسیده است.
کمیشنر عالی حقوق بشر سازمان ملل هشدار داده است که سرکوب زنان و دختران در افغانستان به سطح آزار و اذیت سیستماتیک رسیده و ساختار حاکم، نوعی آپارتاید جنسیتی را اعمال میکند. به گفته او، محرومیت از آموزش، اشتغال، خدمات درمانی و آزادیهای مدنی، افغانستان را به گورستان حقوق بشر تبدیل کرده است.
منابع محلی در بدخشان میگویند خودکشی یک دختر جوان پس از تجربه خشونت خانوادگی، بازتابدهنده بحرانی عمیقتر در زندگی زنان این ولایت است. محدودیتهای گسترده طالبان، بستهبودن مکاتب دخترانه، نبود حمایت روانی و کاهش دسترسی به عدالت، زمینه افزایش خشونت و ناامیدی را فراهم کرده است. کارشناسان میگویند این وضعیت نشانه فرسایش ساختارهای حمایتی و تشدید آسیبپذیری زنان و دختران است.
وقوع دو قتل مرموز در جلالآباد و شینوار ننگرهار، ادعاهای مربوط به امنیت سراسری را به چالش کشیده است. فواد، راننده رکشا و طارق، دو جوانی هستند که توسط افراد مسلح ناشناس به قتل رسیدند. سکوت نهادهای مسئول و نبود پیگیری قضایی در قبال این ترورها، فضای ترس و بیاعتمادی را در میان مردم گسترش داده و خانوادههای قربانیان را بدون عدالت رها کرده است.
دادگاه جنایی وارویک بریتانیا پرونده تکاندهنده ربایش و تجاوز به یک دختر ۱۲ ساله در شهر نانیتون را بررسی میکند. متهمان، محمد کبیر و احمد ملاخیل، با مدارک دوربینهای مداربسته روبرو هستند. در حالی که ملاخیل به بخشی از اتهامات اعتراف کرده، کبیر تمامی جرایم را انکار میکند. این حادثه بازتاب گستردهای در رسانههای بریتانیا داشته است.
صفحه ما را دنبال کنید
لطفاً برای ادامه، اطلاعات خود را وارد کنید.