آموزش در آوارگی؛ روایت بانو زحل از تلاش برای کودکان پناهنده در پاکستان

در شرایط دشوار مهاجرت و اخراج‌های اجباری در پاکستان، بانو زحل فعال مدنی افغانستان با ایجاد آموزشگاهی کوچک برای کودکان پناهنده، امیدی تازه به آموزش و آینده بخشید.

مسئله آموزش مهاجرین افغانستانی در پاکستان یکی از چالش‌های جدی و کمتر دیده‌شده است.

کودکان پناهنده در شرایطی زندگی می‌کنند که دسترسی به مکتب و امکانات آموزشی محدود یا غیرممکن است.

بسیاری از خانواده‌ها توان مالی ندارند و قوانین سخت‌گیرانه مهاجرتی نیز مانع از ادامه تحصیل فرزندان‌شان می‌شود. در چنین فضایی، محرومیت آموزشی نه تنها آینده کودکان را تهدید می‌کند، بلکه جامعه را از سرمایه انسانی ارزشمند محروم می‌سازد.

در دل این دشواری‌ها، بانو زحل با دستان خالی اما قلبی پر از ایمان آموزشگاهی کوچک بنا کرد. استادانی با وجدان بیدار و دل‌های مهربان، رایگان تدریس می‌کردند و هر روز کودکان با شوق وارد صنف می‌شدند؛ در آن فضای کوچک اما پر از امید، آینده را تمرین می‌کردند.

این آموزشگاه نمادی از مقاومت در برابر آوارگی بود، اما موج گرفتاری‌ها و اخراج‌های اجباری، درهای آن را بست و رویای مشترک کودکان و استادان خاموش شد.

زحل در روایت دیگری از روزهای تلخ پاکستان، به بازداشت دختران و جوانان نخبه افغانستانی اشاره می‌کند؛ کسانی که تنها به جرم نداشتن ویزا، با بی‌رحمی تمام همچون مجرمان به موترهای پلیس انداخته شدند. او این صحنه را شکستن معنای انسانیت دانست و تأکید کرد که رهبران سیاسی و جامعه جهانی باید پاسخ‌گو باشند.

او خطاب به زنان قهرمان افغانستان هشدار داد که زمان اتحاد و همبستگی فرا رسیده است. به باور او، اگر زنان و مردم افغانستان خودشان برای نجات یکدیگر اقدام نکنند، آینده‌ای باقی نخواهد ماند. زحل بر ضرورت بلند کردن صدا و ایستادگی جمعی تأکید کرد تا آینده‌ای ساخته شود که هیچ‌کس به مردم افغانستان هدیه نخواهد داد.

روایت بانو زحل از آموزشگاه امید و بازداشت‌های تلخ مهاجرین، تصویری جامع از مشکلات آموزشی و اجتماعی پناهندگان افغانستان در پاکستان است.

این تجربه یادآور می‌شود که تنها با اتحاد، همبستگی و ایمان به عدالت می‌توان در برابر بی‌عدالتی‌ها ایستاد و آینده‌ای روشن برای کودکان و جوانان ساخت.