در حالی که محرومیت زنان و دختران از آموزش به یکی از برجستهترین نمادهای سیاستهای طالبان تبدیل شده است، این یادداشت استدلال میکند که تمرکز دادخواهی صرفاً بر بازگشایی مکاتب و دانشگاهها، بدون به چالش کشیدن ساختار تبعیض و سرکوب، نمیتواند پاسخگوی ابعاد گسترده نقض حقوق بشر در افغانستان باشد و حتی ممکن است به عادیسازی وضعیت موجود بینجامد.