نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
بانو پتونی تیچمن، فعال حقوق زنان، با واکنش به گزارشهای حملات هوایی در کابل هشدار داد که تشدید تنش میان طالبان و پاکستان میتواند افغانستان را دوباره به میدان رقابتهای منطقهای بدل کند. او تأکید کرد این درگیری نه جنگ مردم، بلکه نزاع قدرتهاست و شهروندان عادی همواره نخستین قربانی آن بودهاند؛ وضعیتی که خطر تداوم بیثباتی و بازتولید خشونت را افزایش میدهد.
۳۳ نهاد حقوق بشری و مدافع حقوق زنان افغانستان در نامهای سرگشاده به آنالنا بئربوک، رئیس هشتادمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل، تأکید کردهاند که طالبان به صورت آگاهانه، برنامهریزیشده و مرحله به مرحله زنان را از جامعه حذف کردهاند. این نهادها این اقدامات را نه تنها نقض گسترده حقوق بشر، بلکه جنایت بینالمللی و انکار نظاممند کرامت و شخصیت حقوق نیمی از جمعیت افغانستان خواندهاند.
کمیشنر عالی حقوق بشر سازمان ملل هشدار داده است که سرکوب زنان و دختران در افغانستان به سطح آزار و اذیت سیستماتیک رسیده و ساختار حاکم، نوعی آپارتاید جنسیتی را اعمال میکند. به گفته او، محرومیت از آموزش، اشتغال، خدمات درمانی و آزادیهای مدنی، افغانستان را به گورستان حقوق بشر تبدیل کرده است.
شماری از زنان در ولایت کندز میگویند هنگام مراجعه به بانکها و نمایندگیهای شرکتهای مخابراتی با رفتارهای خشن، تحقیرآمیز و کارشکنانه روبهرو میشوند. به گفته آنان، در کنار محدودیتهای گسترده طالبان، این برخوردها دسترسی به خدمات اولیه را دشوارتر کرده است. آنان از مسوولان میخواهند بر عملکرد کارمندان نظارت کنند و فضای امن و محترمانهای برای مراجعهکنندهگان فراهم سازند.
ریچارد بنیت، گزارشگر ویژه سازمان ملل، در گزارش تازهاش هشدار داده که محدودیتهای طالبان بر زنان، دسترسی آنان به آموزش، کار و خدمات صحی را بهشدت کاهش داده و نظام صحی افغانستان را در معرض فروپاشی قرار داده است. او میگوید این سیاستها میتواند در سطح «جرایم علیه بشریت» ارزیابی شود و میلیونها زن و کودک را از خدمات نجاتدهندهٔ زندگی محروم کرده است.
جسور یوسفی، فعال حقوق بشر، در یادداشتی سحرگاهی وضعیت زنان افغانستان را با زبانی تصویری و انتقادی روایت کرده است. او مینویسد در سرزمینی که روزگاری زنان شاعر و پیشگام چون محجوبه هروی و رابعه بلخی میدرخشیدند، امروز زنان از حق کار، آموزش و حضور اجتماعی محروماند و بسیاری از آنان که زمانی مدیر، استاد یا متخصص بودند، اکنون برای بقای خانوادههایشان در صف نانوایی ایستادهاند.