نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
تقابل فزاینده پاکستان و رژیم طالبان بر سر پناهگاههای «تیتیپی»، ثبات منطقه را با چالشی جدی روبرو کرده است. واشنگتن که پیشتر رویکردی حاشیهای داشت، اکنون در چارچوب استراتژی امنیت ملی ۲۰۲۵، با هدف مهار نفوذ چین و دستیابی به مواد معدنی حیاتی، دوباره به سوی اسلامآباد و کابل متمایل شده تا از طریق میانجیگری، منافع استراتژیک خود را تامین کند.
آیا حاکمیت بدون پروژه چیزی جز تودهای رها شده است؟ با نگاهی پدیدارشناختی به مفهوم «قطبیدگی»، درمییابیم که چگونه یک ایده مرکزی، اندامهای پراکنده جامعه را به بدنی سیاسی و منسجم تبدیل میکند. در غیاب این پروژه، جامعه دچار آنتروپی شده و از معنا تهی میگردد. بیاموزید که چرا جهتمندی، مرز میان حیات ارگانیک و فروپاشی ساختاری در قدرت است.
فعالان حقوق بشر و جنبشهای اعتراضی افغانستان کارزاری یکهفتهای را برای مبارزه همزمان با آپارتاید جنسیتی علیه زنان و آپارتاید زبانی علیه فارسیدری آغاز کردند. این کارزار با تأکید بر همافزایی این دو جنایت توسط رژیم طالبان، از جامعه جهانی و سازمان ملل میخواهد تا با فشار مؤثر، این رژیم را در قبال جنایات ضدبشری پاسخگو سازند.
موزیم پیروزی در مسکو نمایشگاه «زمان فداکاری» را برای بازخوانی جنگ ده ساله شوروی در افغانستان (۱۹۷۹-۱۹۸۹) گشایش میدهد. این نمایشگاه شامل اسناد، مدالها و وسایل شخصی نظامیان روسی است که به مناسبت روز یادبود خدمتگزاران خارج از مرزهای روسیه برگزار میشود. در این رویداد، آثار فرهنگی بهجامانده از افغانستان نیز در معرض دید بازدیدکنندگان قرار خواهد گرفت.
ذبیحالله مجاهد، سخنگوی رژیم طالبان، در گفتگویی اعتراف کرد که توضیح درباره بسته ماندن مکاتب دخترانه برای او نیز دشوار است. در همین حال، دیدبان حقوق بشر نسبت به تخریب نظاممند سیستم آموزشی افغانستان از طریق حذف مضامین علمی و اخراج معلمان واجد شرایط هشدار داد. این نهاد تأکید کرد که سیاستهای رژیم فعلی، زیربنای توسعه انسانی کشور را به شدت تضعیف کرده است.
عارف رحمانی، وکیل پیشین پارلمان، در این یادداشت انتقادی به کالبدشکافی جریانی میپردازد که با نقاب آکادمیک، درصدد مشروعیتبخشی به نابرابریهای ساختاری است. او با نقد دیدگاههای یونس فکور، استدلال میکند که نفی برابری اقوام و تقلیل عدالت به مفاهیم انتزاعی حقوقی، تلاشی برای تثبیت هژمونی قومی و پاککردن صورتمسئله تبعیض است. رحمانی این پروژه را تئوریزهکردن سلطه و گریز از مسئولیت تاریخی میداند.