نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
انجینیر حسینه رفیع، خبرنگار و فعال حقوق بشر، در کتاب تازهاش «سیاست سیاه در افغانستان» که به زبان انگلیسی منتشر شده، پرده از بازیهای پنهان قدرت، دستکاریهای سیاسی و آسیبهای ملی برمیدارد. او با تکیه بر تجربههای میدانی و مشاهدههای مستقیم، نشان میدهد چگونه تصمیمهای پشتپرده، فساد ساختاری و منافع شخصی، سرنوشت مردم—بهویژه زنان و جوانان—را تحت تأثیر قرار داده است.
پس از انتشار مقالهای بلند از سوی سه نویسنده حوزه جنسیت، ستاره سخیزاده، فعال حقوق بشر، نقدی تحلیلی در واکنش به آن منتشر کرده است. او میگوید متن با وجود دغدغه ارزشمند، دچار بحران مفهومی، اطلاقهای غیرقابل دفاع، خلط سطوح تحلیل، اغراق در عاملیت مخالفان و ناهماهنگی سبکی است و تأکید میکند که مباحث جنسیتی نیازمند دقت نظری و انسجام استدلالیاند.
کتاب پژوهشی «باورها به صلح افغانستان (قبل از سقوط و بعد از سقوط)» به قلم سمیعالله عزیزی پس از ماهها تحقیق و نگارش تکمیل شده است. این اثر تحلیلی با تکیه بر تجربههای میدانی نویسنده، روند شکلگیری امید به صلح در دوران جمهوریت، آسیبپذیری آن، و تغییرات پس از سقوط را بررسی میکند و نقش جامعه مدنی، زنان و جوانان را در بازسازی اعتماد اجتماعی بهصورت مستند تحلیل مینماید.
دکتر محمدامین احمدی، استاد دانشگاه، در یادداشتی تازه هشدار داده است که صلح پایدار تنها زمانی شکل میگیرد که همه طرفها از خشونت، تحقیر و نقض کرامت انسانی پرهیز کنند. او میگوید دفاع از جان غیرنظامیان، پرهیز از نفرتپراکنی و درک سرنوشت مشترک کشورهای منطقه، پیششرطهای اساسی برای پایاندادن به چرخه جنگ و بیثباتی است.
رمان «شیشک» نوشته حمید همایون عبیدی در نشستی مجازی با حضور نویسندگان و منتقدان معرفی و بررسی شد. این اثر ۳۲۴ صفحهای با شیوه «ریالیزم اثیری» به روایت زندگی زنان افغانستان در بستر جنگ و فرار میپردازد. منتقدان این رمان را بخشی از موج تازه ادبیات پساطالبان میدانند که تلاش دارد تجربه زنان و فروپاشی اجتماعی را در قالب روایتهای چندلایه بازتاب دهد.
اظهارات تازه طالبان درباره «محرمیت اجباری» برای پزشکان مرد، موجی از نگرانیهای حقوقی و صحی ایجاد کرده است. این اقدام به باور تحلیلگران نتیجه مستقیم سیاستهایی است که زنان را از تحصیل و تخصص محروم کرده و کمبود پزشکان زن را به بحران رسانده است. منتقدان میگویند تبدیل پزشک مرد به «محرم عمومی» نه راهحل، بلکه نشانه بنبست ساختاری در نظام صحی افغانستان است.