نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
به گزارش شانا به نقل از صدای آزادی؛ در این بررسی/ سروی آمده است که ۳۶.۱ درصد مردم افغانستان گفتهاند که کشور در مسیر درست روان است در حالی که در سال ۲۰۱۸ این آمار ۳۲.۸ درصد بود. در این بررسی از مردم درباره صلح و گفتوگو با طالبان پرسیده شده است که ۶۴ درصد […]
به گزارش شانا به نقل از صدای آزادی؛ در این بررسی/ سروی آمده است که ۳۶.۱ درصد مردم افغانستان گفتهاند که کشور در مسیر درست روان است در حالی که در سال ۲۰۱۸ این آمار ۳۲.۸ درصد بود.
در این بررسی از مردم درباره صلح و گفتوگو با طالبان پرسیده شده است که ۶۴ درصد مردم، صلح با طالبان را ممکن دانستهاند، در حالی که این آمار در سال گذشته ۵۳.۵ درصد بود.
این بررسی نشان میدهد که سطح رضایت مردم از کارکردهای حکومت وحدت ملی نیز افزایش یافته است و ۶۵.۷ درصد مردم افغانستان از کارکرد حکومت ابراز رضایت کردهاند؛ اما نگرانی مردم نسبت به ناامنی و وضعیت نامطمئن اقتصادی در مقایسه با سالهای گذشته بیشتر شده است.
بر اساس این سروی، ۷۴.۵ درصد مردم نسبت به امنیت شخصی خود نگران هستند که این آمار در سال گذشته به ۷۱ درصد میرسید.
بر بنیاد این بررسی، طالبان هنوز هم به عنوان یک تهدید بزرگ مطرح هستند.
در این بررسی آمده است که رضایت مردم از پُلیس کاهش یافته است؛ اما باور مردم بر نیروهای ارتش نسبت به سالهای پیش، بیشتر و به ۵۷.۵ درصد رسیده است.
در این بررسی همچنین آمده است که نگرانی مردم نسبت به اقتصاد خانوادههایشان بیشتر شده و از میان ۵۸.۲ درصد مردم که گفتهاند کشور در مسیر نادرستی روان است، ۲۶.۶ درصدشان از بیکاری، ۱۲.۸ درصدشان از اقتصاد ضعیف و ۴.۲ درصدشان از افزایش بهای مواد خوراکی ابراز نگرانی کردهاند.
در این بررسی دلایل خوشبینی مردم نسبت به آینده افغانستان، امیدواریها به پایان جنگ و تأمین صلح، باور مردم به حکومت و ساختوساز عنوان شده است؛ اما افزایش ناامنیها، اقتصاد ضعیف، ضعف در حکومتداری، حضور نیروهای خارجی و سطح پایین دسترسی به خدمات از عوامل بدبینی مردم در این سروی یاد شده است.
افغانستان سرزمینی با تنوع گسترده قومی و تجربههای پیچیده قدرت است؛ جایی که تاریخ آن میان هویتهای گوناگون، رقابتهای سیاسی و تلاشهای مداوم برای همزیستی شکل گرفته. گذشته این کشور نشان میدهد که نبودِ قرارداد اجتماعی عادلانه و مداخله قدرتهای خارجی، بارها مسیر ثبات را مختل کرده و ضرورت بازاندیشی در ساختار قدرت را برجسته کرده است.
گزارش روزنامه «داون نیوز» نشان میدهد که پس از انسداد مرز افغانستان در ۱۱ اکتبر، میزان حملات تروریستی در پاکستان کاهش یافته است. طبق این آمار، حملات در ماه نوامبر ۹ درصد و در دسامبر ۲۰۲۵ حدود ۱۷ درصد نسبت به ماههای پیشین افت داشته است.
سعید موسوی در این یادداشت انتقادی، ظهور رژیم طالبان را نه یک حادثه، بلکه واکنش ناگزیر جامعه به دههها آزادی نمایشي و فساد ساختاری جمهوریت قلمداد میکند. وی معتقد است وقتی مفاهیم مدرن بدون ریشههای فرهنگی و اخلاقی تحمیل شوند، استبداد به پناهگاهی برای خستگان بدل میشود. این متن دعوتی است به فراتر رفتن از دوگانههای کاذب برای یافتن راهی اصیل.
طالبان و داعش با شعار شریعت و عدالت ظهور کردند، اما نتیجه کارشان چیزی جز خشونت، سرکوب و بهرهبرداری ابزاری از دین نبود. هر دو گروه در جامعهای سنتی و کمسواد رشد کردند، با حمایت بیرونی قدرت گرفتند و شریعت را وسیلهای برای رسیدن به سلطه ساختند. عدالت و انسانیت غایب ماند و افغانستان بهای سنگین این دو روی یک سکه را پرداخت.
دیدگاه بسته شده است.