«شیشک»؛ روایت زنان افغانستان در ادبیات پساطالبان

رمان «شیشک» نوشته حمید همایون عبیدی در یک نشست مجازی با حضور نویسندگان و منتقدان معرفی و بررسی شد؛ اثری که با شیوه «ریالیزم اثیری» به زندگی زنان افغانستان در بستر جنگ و فرار می‌پردازد و به باور منتقدان، از نمونه‌های برجسته ادبیات معاصر در دوره پساطالبان است.

رمان «شیشک» که از سوی کانون فرهنگی آسمایی منتشر شده، داستان دختری به نام «شاپیری» را روایت می‌کند؛ دختری که پس از کشته‌شدن پدر و برادرش ناگزیر به فرار می‌شود و با ورود مردی به نام اباسین، مسیر تازه‌ای در زندگی‌اش شکل می‌گیرد. نویسنده سبک این اثر را «ریالیزم اثیری» می‌نامد؛ شیوه‌ای که میان واقعیت و خیال حرکت می‌کند و تجربه زنان را در فضای جنگ و بی‌ثباتی بازتاب می‌دهد.

در نشست معرفی این رمان، لطیف ناظمی، شاعر و منتقد ادبی، در پیامی گفت بیش از یک‌سوم اثر را روایت عاشقانه تشکیل می‌دهد و بخش‌های دیگر شامل گفت‌وگوها و روایت‌های چندلایه است. او ساختار رمان را پویا و روایت آن را چندصدایی توصیف کرد.

مسعود راحل، نویسنده، نیز در پیامی دیگر «شیشک» را روایتی عمیق از «پرتاب‌شدگی انسان در دهشت جنگ» دانست. او گفت این رمان توانسته به لایه‌های پنهان روان انسان نفوذ کند و آن را از آثار برجسته ادبیات معاصر افغانستان خواند.

منتقدان می‌گویند «شیشک» بخشی از موج تازه‌ای از رمان‌هایی است که پس از بازگشت طالبان به قدرت نوشته یا منتشر شده‌اند. در این جریان، آثاری چون «خانه‌ بی‌صدا» نوشته مریم سادات، «سایه‌های فراموشی» نوشته جاوید نوری، «دختران باد» نوشته الهام نیکزاد و «کوچه‌های بی‌چراغ» نوشته سمیع‌الله فاضل نیز تلاش کرده‌اند تجربه زنان، مهاجرت، جنگ و فروپاشی اجتماعی را در قالب ادبیات بازتاب دهند.

نشست معرفی رمان «شیشک» نشان داد که این اثر تنها یک روایت داستانی نیست، بلکه بخشی از جریان تازه‌ای در ادبیات افغانستان است که می‌کوشد تجربه زنان را در بستر جنگ، محدودیت و جست‌وجوی هویت بازنمایی کند. توجه منتقدان به این رمان، جایگاه آن را در ادبیات معاصر برجسته‌تر کرده و آن را در کنار دیگر آثار پساطالبان، به یکی از نمونه‌های مهم روایت‌پردازی اجتماعی سال‌های اخیر تبدیل کرده است.

 ما را دنبال کنید:

تلگرام | فیس‌بوک | واتس‌آپ | یوتیوب |صفحه هنر و ادبیات | اینستاگرام