نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
جنبش شنبههای ارغوانی، با هدف مقابله با کودکهمسری و کودکمادری در افغانستان، بار دیگر صدای اعتراض خود را بلند کرده است. در سایه حاکمیت طالبان، میلیونها دختر خردسال، بدون هیچگونه آمادگی جسمی و روانی، مجبور به ازدواج و مادر شدن میشوند. جنبش شنبههای ارغوانی این فاجعه را غیرقابل قبول دانسته و خواستار اقدام فوری جامعه […]
جنبش شنبههای ارغوانی، با هدف مقابله با کودکهمسری و کودکمادری در افغانستان، بار دیگر صدای اعتراض خود را بلند کرده است. در سایه حاکمیت طالبان، میلیونها دختر خردسال، بدون هیچگونه آمادگی جسمی و روانی، مجبور به ازدواج و مادر شدن میشوند. جنبش شنبههای ارغوانی این فاجعه را غیرقابل قبول دانسته و خواستار اقدام فوری جامعه جهانی است.
کودکمادری؛ وقتی هنوز کودک هستم، چگونه میتوانم مادر باشم؟
این پرسش، نهتنها دغدغهی میلیونها دختر افغانستانی، بلکه محور اصلی بیانیه جنبش شنبههای ارغوانی است که علیه کودکهمسری و کودکمادری مبارزه میکند. جنبش شنبههای ارغوانی هشدار میدهد که با افزایش ازدواجهای اجباری، دختران خردسال به اجبار وارد مرحله مادری میشوند، بدون آنکه فرصت رشد، آموزش و حق انتخاب داشته باشند.
در افغانستان تحت سلطه طالبان، که سیستم آپارتاید جنسیتی را نهادینه کرده، دختران کمسن مجبور به ازدواجهای نابرابر میشوند و در شرایطی غیرانسانی، مادر میشوند. جنبش شنبههای ارغوانی تاکید دارد که این «کودکمادران» نهتنها از حقوق اولیه خود محروم میشوند، بلکه با پیامدهایی چون زایمان زودرس، فقر شدید، خشونت خانوادگی و انزوای اجتماعی روبهرو هستند.
با وجود هشدارهای مستمر فعالان حقوق بشر، جامعه جهانی تاکنون هیچ اقدام قاطعی برای توقف این بحران انسانی انجام نداده است. جنبش شنبههای ارغوانی با محکوم کردن سیاستهای پروژهمحور، خواستار فشار حداکثری بر نهادهای بینالمللی برای پایان دادن به این فاجعه است.
این جنبش بار دیگر اعلام میکند که سکوت در برابر کودکمادری، به معنای پذیرش نظام جنسیتی سرکوبگر طالبان است. پیام زنان افغانستان روشن است: «ما را تنها نگذارید، طالبان را حمایت نکنید!»
منابع محلی در شفاخانه حوزهای هرات گزارش دادند که روز پنجشنبه یک پزشک زن در بخش عاجل، هدف توهین و خشونت فیزیکی (سیلی) یکی از اعضای رژیم طالبان قرار گرفته است. این رویداد با اعتراض کادر درمان و سرکوب معترضان توسط نیروهای رژیم همراه شد. در حالی که مسئولان این برخورد را عادی توصیف کردند، نگرانیها از افزایش تهدیدات علیه فعالان سلامت شدت یافته است.
با گذشت سه سال از صدور فرمان رهبری گروه طالبان مبنی بر ممنوعیت کار زنان در نهادهای غیردولتی و بینالمللی، ابعاد فاجعهبار این تصمیم اکنون در تمام لایههای جامعه افغانستان دهان باز کرده است. این سیاست که با هدف حذف هویتی نیمی از پیکره جامعه اجرا شد، خانوادههای زنسرپرست را با بنبست معیشتی روبرو کرده و بسیاری از نانآوران سابق را به سوی گدایی سوق داده است.
فلکناز، جوان رنگمال هلمندی، پس از بازداشت توسط استخبارات طالبان و تحمل شکنجههای شدید در زندان جان باخت. خانوادهاش میگویند او هیچ بیماری نداشت و عمداً زیر شکنجه کشته شد. طالبان مدعی حمله قلبیاند، اما تصاویر جسد آثار شکنجه را نشان میدهد. این رویداد نمونهای دیگر از نقض حقوق بشر و مصونیت از مجازات در افغانستان است.
زن ۳۲ ساله در آقچه جوزجان قربانی قتل ناموسی شد؛ برادرش با سلاح چرهای او را کشت و طالبان انگیزه را «ناموسی» اعلام کردند. این رویداد نمونهای از خشونت ساختاری علیه زنان است؛ پدیدهای که ریشه در مردسالاری، عرفهای قبیلهای و ضعف قانون دارد و با سیاستهای طالبان بیش از پیش تشدید میشود.
https://shorturl.fm/MVjF1
https://shorturl.fm/I3T8M
https://shorturl.fm/Kp34g
https://shorturl.fm/YZRz9
https://shorturl.fm/hQjgP
https://shorturl.fm/LdPUr
https://shorturl.fm/nqe5E
https://shorturl.fm/IPXDm
https://shorturl.fm/TbTre
https://shorturl.fm/N6nl1
https://shorturl.fm/5JO3e
https://shorturl.fm/j3kEj
https://shorturl.fm/oYjg5
https://shorturl.fm/bODKa
https://shorturl.fm/a0B2m
https://shorturl.fm/FIJkD