نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
گزارشهای تازه از زندانهای افغانستان پرده از واقعیتی هولناک برمیدارند: شکنجه سیستماتیک زندانیان، آنهم در برابر سکوت جهانی. روایتهای زندانیان آزادشده نشان میدهد که آنان نهتنها سلامت جسمی خود را از دست دادهاند، بلکه دچار آسیبهای عمیق روانی نیز شدهاند؛ جوانانی که روزگاری پرتوان بودند، اکنون تواناییهایشان به سطح کودکان تنزل یافته است.
زندانیان میگویند پیش از انتقال به زندانهای پلچرخی، بلاکهای مواد مخدر یا زندان بگرام، ماهها در بازداشتگاههای امنیتی طالبان تحت شکنجههای شدید قرار داشتهاند، بدون هیچ حکم محکمه. این شکنجهها شامل مواردی چون:
یکی از زندانیان اهل پنجشیر روایت میکند: «در هنگام شکنجه به من میگفتند: پنجشیری خبیث و باغی، نسلتان را نابود میکنیم… وقتی شدت شکنجه زیاد میشد، نام خدا را میبردم، اما دهانم را میبستند و میگفتند شما مسلمان نیستید.»
صدها جوان تنها بهدلیل داشتن عکس احمدشاه مسعود یا احمد مسعود در تلفن همراه یا شبکههای اجتماعی بازداشت شدهاند. برخی دیگر بهخاطر سابقه نظامی یا حتی یک نظر ساده در حمایت از حقوق بشر در زندان بهسر میبرند. زندانیان میگویند پس از بازدید هیأتهای حقوق بشری، شکنجهها نهتنها کاهش نمییابد، بلکه شدت بیشتری پیدا میکند.
وضعیت صحی زندانیان بهشدت وخیم است. بسیاری از آنان به مراکز درمانی منتقل نمیشوند و حتی پس از آزادی، هرگز به وضعیت قبلی خود بازنمیگردند. آنان دچار افسردگی، پرخاشگری و ناتوانی در تعامل اجتماعی میشوند؛ آسیبهایی که زندگی عادی آنان را نابود کرده است.
بهعنوان یک مدافع حقوق بشر، من از نهادهای بینالمللی، اتحادیه اروپا و کشورهای حامی حقوق بشر میخواهم که به وضعیت زندانیان افغانستان توجه فوری و جدی داشته باشند. نظارت بر زندانها باید مستمر و واقعی باشد، زیرا شواهد نشان میدهد که پس از بازدیدهای نمایشی، شرایط زندانیان بدتر میشود.
جسور یوسفی
مدافع حقوق بشر
ارسال دیدگاه