نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
نماینده بخش زنان سازمان ملل متحد هشدار داده است که افغانستان با بزرگترین بحران حقوق زنان در جهان مواجه است؛ بحرانی که بهطور نگرانکنندهای در حال تبدیل شدن به یک وضعیت «عادی» و پذیرفتهشده است. در بیانیهای که اخیراً منتشر شده، نماینده سازمان ملل برای افغانستان اعلام کرده است که محدودیتهای شدید علیه زنان و […]
نماینده بخش زنان سازمان ملل متحد هشدار داده است که افغانستان با بزرگترین بحران حقوق زنان در جهان مواجه است؛ بحرانی که بهطور نگرانکنندهای در حال تبدیل شدن به یک وضعیت «عادی» و پذیرفتهشده است.
در بیانیهای که اخیراً منتشر شده، نماینده سازمان ملل برای افغانستان اعلام کرده است که محدودیتهای شدید علیه زنان و دختران افغانستان – از جمله ممنوعیت آموزش، اشتغال، سفر بدون محرم، و مشارکت اجتماعی – نهتنها ادامه دارد بلکه بهتدریج در ساختار حکومتی و فرهنگی کشور تثبیت میشود.
او تأکید کرده که این روند، خطر بیتفاوتی جامعه جهانی را در پی دارد و ممکن است به الگویی برای سرکوب حقوق زنان در سایر نقاط جهان تبدیل شود. سازمان ملل خواستار اقدام فوری، حمایت هدفمند، و فشار سیاسی بر طالبان شده تا از ادامه این وضعیت جلوگیری شود. همچنین از کشورهای عضو خواسته شده تا صدای زنان افغان را در مجامع بینالمللی تقویت کنند و از تلاشهای مدنی حمایت عملی داشته باشند.
این هشدار در آستانه چهارمین سالگرد بازگشت طالبان به قدرت منتشر شده و بار دیگر توجه جهانی را به وضعیت بحرانی زنان در افغانستان جلب کرده است. سازمان ملل تأکید دارد که سکوت و بیعملی، به معنای پذیرش نقض سیستماتیک حقوق زنان خواهد بود – و این نهتنها یک بحران انسانی، بلکه تهدیدی برای اصول جهانی حقوق بشر است.
منابع محلی در شفاخانه حوزهای هرات گزارش دادند که روز پنجشنبه یک پزشک زن در بخش عاجل، هدف توهین و خشونت فیزیکی (سیلی) یکی از اعضای رژیم طالبان قرار گرفته است. این رویداد با اعتراض کادر درمان و سرکوب معترضان توسط نیروهای رژیم همراه شد. در حالی که مسئولان این برخورد را عادی توصیف کردند، نگرانیها از افزایش تهدیدات علیه فعالان سلامت شدت یافته است.
با گذشت سه سال از صدور فرمان رهبری گروه طالبان مبنی بر ممنوعیت کار زنان در نهادهای غیردولتی و بینالمللی، ابعاد فاجعهبار این تصمیم اکنون در تمام لایههای جامعه افغانستان دهان باز کرده است. این سیاست که با هدف حذف هویتی نیمی از پیکره جامعه اجرا شد، خانوادههای زنسرپرست را با بنبست معیشتی روبرو کرده و بسیاری از نانآوران سابق را به سوی گدایی سوق داده است.
پژوهش تازه در بریتانیا نشان داد زنستیزی خشونت خانگی را به افراطگرایی پیوند میدهد. در افغانستان تحت طالبان، این چرخه به سیاست رسمی بدل شده؛ زنان از آموزش، کار و حقوق اساسی محروماند و خشونت سیستماتیک زندگیشان را رقتبار ساخته است.
با روز جهانی محو خشونت علیه زنان، این پرسش مطرح است: آیا میتوان پدیدهای را محو کرد که تعریفی واحد ندارد؟ خشونت فراتر از عمل فیزیکی، شامل ساختارهای ناعادلانه بینالمللی و فرهنگی است. در جوامعی مانند افغانستان، خشونت ثواب شمرده میشود. محو آن نیازمند ادبیاتسازی عمیق و تعریف مشترک مصادیق است.
دیدگاه بسته شده است.