نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
گزارشگر حقوق بشر: عقبگرد بزرگی در زمینه حقوق زنان و دختران در افغانستان رخ داده است
به گزاش شانا به نقل از شفقنا؛ گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل در افغانستان روز گذشته (چهارشنبه، ۴ عقرب) با ارایه گزارش از سفر ۱۲ روزه به این کشور در نشست مجمع عمومی این سازمان هشدار داده است که عقبگرد در حقوق زنان شدیدتر از حاکمیت اول طالبان در افغانستان است.
آقای بنت با اشاره به محدودیتهای شدید، سختگیرانه و رفتار خشونتآمیز طالبان با زنان، طالبان را متهم به «تبعیض جنسیتی» کرد و اضافه کرده است: «این تبعیض مطلق جنیسیتی به هدف ناپدید ساختن زنان در جامعه است.»
نامبرده که در این سفر به کابل، بامیان و پنجشیر رفته بود با انتقاد از فاصلهگیری جامعه جهانی و فراموشی افغانستان از سوی جهان و از دست رفتن دستآوردهای دو دهه گفت: «مردم افغانستان هیچ انتظار نداشتند تا از قله بلندی اینگونه به زمین پرتاپ شوند.»
آقای بنت همچنین وضعیت در پنجشیر را عمیقاً نگرانکننده خوانده و گفت: «محدودیت جدی بر مردم عادی در پنجشیر به حدی وجود دارد که دهقان نمیتواند به کشتزارها سر بزند و چوپان از پشت رمهاش برود.»
نامبرده با اشاره به ادامه درگیریها در شمال کشور اضافه کرد که گزارشها از کُشتارهای فراقانونی اسیران جنگی وجود دارد که نشاندهنده «نقض جدی» بینالمللی و حقوق بشری است.
به گفته آقای بنت: «مردم به شدت سرکوب میشوند و مورد ظلم طالبان قرار دادند.»
آقای بنت از وضعیت رسانهها ابراز نگرانی کرد و گفت که رسانهها در افغانستان اجازه نداشتند تا حمله به آموزشگاه کاج را به درستی پوشش بدهند. به گفته او طالبان به خبرنگاران اجازه رفتن به محل رویداد و شفاخانهها را نیز ندادند.
طالبان تاکنون در این باره چیز نگفته است؛ این گروه اما همواره تأکید کرده است که حقوق تمام شهروندان تحت ارزشهای اسلامی در کشور محفوظ است.
با گذشت سه سال از صدور فرمان رهبری گروه طالبان مبنی بر ممنوعیت کار زنان در نهادهای غیردولتی و بینالمللی، ابعاد فاجعهبار این تصمیم اکنون در تمام لایههای جامعه افغانستان دهان باز کرده است. این سیاست که با هدف حذف هویتی نیمی از پیکره جامعه اجرا شد، خانوادههای زنسرپرست را با بنبست معیشتی روبرو کرده و بسیاری از نانآوران سابق را به سوی گدایی سوق داده است.
گاهی زندگی درهایش را بیرحمانه میبندد؛ درست همانجا که خیال میکنی همهچیز تمام شده، نوری از جایی دور پیدا میشود. روایت حمیدی، قصهٔ دختریست که از پشت پنجرههای بستهٔ مکتب، دوباره راهی به سوی روشنایی یافت؛ راهی که با گوهرشاد بیگم آغاز شد و امید را به قلبش برگرداند.
روایت مقدس قربانی، دختر هفدهسالهای از افغانستان، سفری است از دل روزهایی که ترس و ناامنی بر زندگی کودکان سایه انداخته بود. این حکایت، نه صرفاً بازگویی خاطرات یک نوجوان، بلکه تصویری زنده از مقاومت نسل دخترانی است که در میان محدودیتها، رؤیاهایشان را زنده نگه داشتهاند و با امید، راه خود را در تاریکی جستوجو میکنند.
بانو فروغ، دانشجوی خبرنگاری خبرگزاری شانا، در روایت خود از قطع اینترنت، تجربهای شخصی را به یک درد جمعی پیوند میزند. او نشان میدهد که خاموشی ناگهانی شبکهها برای دختران افغانستانی تنها یک مشکل فنی نیست، بلکه بازتاب همان زخم بسته شدن مکاتب و دانشگاههاست؛ زخمی که امید آموزش و آینده روشن شهروندان افغانستان را در تاریکی فرو میبرد.
دیدگاه بسته شده است.