روایت یک فعال حقوق بشر از زندگی زنان زیر محدودیت‌های طالبان

جسور یوسفی، فعال حقوق بشر، در یادداشتی تازه وضعیت زنان افغانستان را با زبانی تصویری و انتقادی توصیف کرده و گفته است که در سرزمینی که روزگاری زادگاه محجوبه هروی و رابعه بلخی بوده، زنان امروز با محدودیت‌های گسترده آموزشی، کاری و اجتماعی روبه‌رو هستند.

جسور یوسفی، فعال حقوق بشر و مدافع حقوق زنان، در یادداشتی که در پنجم حوت ۱۴۰۴ نوشته، از وضعیت زنان افغانستان زیر حاکمیت طالبان تصویری تلخ و انسانی ارائه کرده است. او می‌نویسد در سرزمینی که نام‌های بزرگی چون محجوبه هروی و رابعه بلخی از آن برخاسته‌اند، زنان امروز نه حق کار دارند، نه اجازه رفتن به دانشگاه و نه امکان حضور در مکاتب. به گفته او، صدای زنان «عورت» پنداشته می‌شود، هویت‌شان «جنس دوم» تعریف شده و آزادی‌هایشان زیر برقه پنهان مانده است.

یوسفی در ادامه به برخوردهای روزمره اشاره می‌کند؛ جایی که مردان «دستار بلند و تفنگ‌به‌دست» زنان کابل را تحقیر می‌کنند، بی‌آن‌که بدانند بسیاری از همین زنان، کارشناسان، استادان و مدیرانی بوده‌اند که امروز برای لقمه نانی در صف نانوایی ایستاده‌اند. او نمونه زنی را روایت می‌کند که روزگاری بیش از دویست کارمند زیر مدیریت او کار می‌کردند، اما اکنون در غیاب همسر جوانش، برای زنده نگه‌داشتن دو کودک خردسالش تلاش می‌کند.

یوسفی می‌گوید، زنانی که حق کار و آزادی‌شان سلب شده، امروز حتی حق تدریس در دانشگاه را نیز ندارند؛ در حالی‌که بسیاری از آنان توانایی رهبری یک کشور را دارند.

یادداشت جسور یوسفی بازتابی از شکاف عمیق میان گذشته فرهنگی افغانستان و واقعیت امروز زنان این سرزمین است؛ شکافی که به گفته او، نه تنها فرصت‌های فردی را از زنان گرفته، بلکه ظرفیت‌های اجتماعی و انسانی یک ملت را نیز خاموش کرده است.

 ما را دنبال کنید:

تلگرام | فیس‌بوک | واتس‌آپ | یوتیوب |صفحه هنر و ادبیات | اینستاگرام