نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
تقابل فزاینده پاکستان و رژیم طالبان بر سر پناهگاههای «تیتیپی»، ثبات منطقه را با چالشی جدی روبرو کرده است. واشنگتن که پیشتر رویکردی حاشیهای داشت، اکنون در چارچوب استراتژی امنیت ملی ۲۰۲۵، با هدف مهار نفوذ چین و دستیابی به مواد معدنی حیاتی، دوباره به سوی اسلامآباد و کابل متمایل شده تا از طریق میانجیگری، منافع استراتژیک خود را تامین کند.
پایداری نسبی پول افغانی نه نشانه شکوفایی اقتصاد است و نه حاصل مدیریت معجزهآسا؛ بلکه نتیجه پیوند آن با اقتصاد واقعی مردم است. اقتصادی که بر دادوستد روزمره، مصرف واقعی و نیازهای میدانمحور ایستاده، نه بر بدهی، حباب و توهم رشد. افغانی زخمی است، اما هنوز بر زمین واقعیت ایستاده است.
باشندگان چاهآب تخار در اعتراض به استخراج بیرویه طلا و تخریب محیطزیست، تجهیزات شرکتهای وابسته به رژیم طالبان را آتش زدند. در این درگیریها ۴ تن کشته و ۱۶ تن زخمی شدند. این رویداد یادآور اعتراضات مشابه در بدخشان و سرپل است که نشاندهنده نارضایتی گسترده از نحوه مدیریت معادن توسط رژیم فعلی است.
در تازهترین گزارش گروه بینالمللی بحران، طرح پنجساله توسعه طالبان بهعنوان سندی مبهم، فاقد جزئیات مالی و آمیخته با مفاهیم ایدئولوژیک معرفی شده است. این طرح که وعده رفاه و نوسازی اقتصادی میدهد، هنوز منتشر نشده و با چالشهای ساختاری و مدیریتی جدی روبهروست.
سازمان ملل در تازهترین گزارش سهماهه خود اعلام کرد که حدود ۹.۵ میلیون افغانستانی با ناامنی غذایی شدید مواجه هستند و ۱.۶ میلیون نفر در وضعیت اضطراری قرار دارند. این گزارش نشان میدهد میلیونها نفر از مردم این کشور به کمک فوری غذایی و انسانی نیاز دارند.
این تحلیل ترجمهای است از مقالهای تحلیلی با عنوان «آیا چین میتواند پاکستان و طالبان را دوباره به هم نزدیک کند؟» که در ۲۱ آگست ۲۰۲۵ توسط عبید حسین، خبرنگار امور دیپلماسی و امنیت منطقهای، در پایگاه خبری الجزیره منتشر شده است. این مقاله به بررسی تلاشهای فزاینده چین برای ایفای نقش میانجی میان دو همسایه پرتنش — پاکستان و افغانستان تحت کنترل طالبان — میپردازد؛ تلاشی که در قالب نشستهای سهجانبه و با محوریت طرح «کریدور اقتصادی چین–پاکستان» دنبال میشود.