نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
مذاکرات چهارروزه طالبان و پاکستان در استانبول، با میانجیگری ترکیه و قطر، بدون هیچ نتیجهای پایان یافت؛ گفتوگوهایی که قرار بود آتشبس دوحه را به توافقی پایدار بدل کند، اما به بنبست کشیده شد. اسلامآباد طالبان را به حمایت از گروههای تروریستی ضدپاکستانی متهم کرده و هشدار داده است که «صبرش تمام شده». در حالیکه کارشناسان منطقهای و بینالمللی شکست این مذاکرات را نشانهای از آغاز فصل تازهای از تنش در مرزهای جنوب آسیا میدانند، بیم آن میرود که تحولات پیشرو، افغانستان را وارد مرحلهای از بیثباتی و درگیریهای تازه کند.
توافق آتشبس میان طالبان و پاکستان در دوحه، با حضور وزیر دفاع طالبان و خواجه آصف، وزیر دفاع پاکستان، امضا شد. در این توافق، اسلامآباد با تأکید بر «احترام به تمامیت ارضی»، تلاش کرد خط دیورند را تثبیت کند. سکوت طالبان درباره این خط، عقبنشینی معناداری تلقی میشود. مردم افغانستان، بیدفاع در برابر پیامدهای این توافق، بار دیگر قربانی بازیهای سیاسی شدند.
ایمان، نه زادهٔ استدلالهای خشک عقل، بلکه ثمرهٔ اعتماد به حقیقتی فراتر از فهم انسانی است. وقتی عقل در برابر ذات بیکران خداوند ناتوان میماند، دل به وحی، معصومین و تجربهٔ معنوی پناه میبرد. ایمان از لحظهای آغاز میشود که انسان محدودیت عقل را میپذیرد و به نور اعتماد دل میسپارد.
پس از درگیریهای مرزی خونین در اکتبر ۲۰۲۵، پاکستان با متهمکردن طالبان افغانستان به حمایت از تروریسم، این گروه را «رژیم غیرمشروع» خواند و خواستار تغییر ساختار قدرت در کابل شد—تحولی که نشاندهنده پایان اتحاد استراتژیک اسلامآباد با طالبان و آغاز فصلی جدید از تقابل منطقهای است.
در جهانی که نامهای بزرگان گذشته با شکوه و احترام در حافظه تاریخ جاودانه شدهاند، این پرسش همچنان ذهن ما را میخراشد: آیا عصر ما از زایش اندیشمندان بزرگ ناتوان است، یا چشمهای ما در میان هیاهوی روزمرگی، بزرگی را نمیبیند؟ شاید اسطورهها هنوز زندهاند، اما در لباس انسانهای معمولی کنارمان راه میروند.
در منطق نوین حکمرانی، خانه دیگر فقط محل زندگی نیست؛ بلکه استعارهای از قلمرو قدرت است. دکتر سید محمدتقی حسینی، استاد دانشگاه و روزنامهنگار صاحبنظر، در تحلیل خود نشان میدهد چگونه سیاستهای خرد خانوادگی به سطح کلان حکمرانی سرایت میکنند و پنهانکاری به ابزار مدیریت قدرت بدل میشود.