نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
به گفته منابع، جسد علیجان حسننژاد، آمر احصائیه ریاست احصائیه و معلومات گروه طالبان در ولایت دایکندی در حالی که به دار آویخته شده بود، از خانه شخصیاش پیدا شده است.
به گفته دختر آقای حسننژاد، پدرش مرموزانه به قتل رسیده است.
خانه حسننژاد در روستای در روستای «کاریز نوجوی» نیلی، مرکز ولایت دایکندی است. همسایگان آقای حسننژاد میگویند که شنبه ۱۲ جوزا جسد حلقآویز شده وی را در پارکینگ خانهاش پیدا کردهاند.
غلامی جاوید، سخنگوی طالبان در دایکندی میگوید که آقای حسننژاد خودکشی کرده است؛ اما نجیبه حسننژاد میگوید که پدرش انگیزهای برای خودکشی نداشت.
به گفته وی، پدرش «بهگونهی مرموز به قتل» رسیده است. او خواستار تحقیق درباره «قتل» پدرش شده است.
نجیبه میافزاید که پدرش اخیرا تصمیم داشت از وظیفهاش استعفا دهد و بهدنبال ویزای تاجیکستان بود.
او میگوید که پدرش در آخرین تماسها از «ناامنی» در ادارهاش صحبت میکرد.
او در پاسخ به این پرسش که ممکن است چهکسی عامل قتل پدرش باشد، گفت که پدرش با کسی دشمنی نداشت و ادعای خودکشیاش هم «توطئه و صحنهسازی» گروه طالبان است.
نجیبه میگوید که گوشی همراه پدرش در حال حاضر در نزد گروه طالبان است.
منابع میگویند که تاکنون دوبار آقای حسننژاد توسط طالبان بازداشت و زندانی شده است و آخرین بار یک ماه در زندان این گروه بوده و با ضمانت آزاد شده است.
حسننژاد از چند سال بدینسو در اداره احصائیه و معلومات دایکندی ایفای وظیفه میکرد، او از معدود افرادی بود که پس از واگذاری قدرت به طالبان، در پست خود باقی ماند.
فلکناز، جوان رنگمال هلمندی، پس از بازداشت توسط استخبارات طالبان و تحمل شکنجههای شدید در زندان جان باخت. خانوادهاش میگویند او هیچ بیماری نداشت و عمداً زیر شکنجه کشته شد. طالبان مدعی حمله قلبیاند، اما تصاویر جسد آثار شکنجه را نشان میدهد. این رویداد نمونهای دیگر از نقض حقوق بشر و مصونیت از مجازات در افغانستان است.
زن ۳۲ ساله در آقچه جوزجان قربانی قتل ناموسی شد؛ برادرش با سلاح چرهای او را کشت و طالبان انگیزه را «ناموسی» اعلام کردند. این رویداد نمونهای از خشونت ساختاری علیه زنان است؛ پدیدهای که ریشه در مردسالاری، عرفهای قبیلهای و ضعف قانون دارد و با سیاستهای طالبان بیش از پیش تشدید میشود.
پژوهش تازه در بریتانیا نشان داد زنستیزی خشونت خانگی را به افراطگرایی پیوند میدهد. در افغانستان تحت طالبان، این چرخه به سیاست رسمی بدل شده؛ زنان از آموزش، کار و حقوق اساسی محروماند و خشونت سیستماتیک زندگیشان را رقتبار ساخته است.
چهار جنبش اعتراضی زنان افغانستان در قطعنامهای مشترک به مناسبت هفته جهانی محو خشونت علیه زنان اعلام کردند که زنان کشور تسلیم نمیشوند و آزادی آنان غیرقابل مذاکره است. این جنبشها رژیم طالبان را غیرقانونی و ضدزن دانسته، پایان کامل حاکمیت آن را مطالبه اصلی خود معرفی کرده و خواستار حمایت جهانی از مقاومت زنان شدند.
دیدگاه بسته شده است.