نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
روبرتا متسولا، رئیس پارلمان اروپا، میگوید که طالبان میخواهند زنان نامرئی باشند.
به گفته او، پس از گذشت ۱۵ ماه از سقوط حکومت قبلی و تسلط گروه طالبان، زنان به طور فزایندهای از زندگی عمومی کنار گذاشته شدهاند و از ورود آنان به فضاهای عمومی جلوگیری میشود.
وی میگوید که با وجود وعدههای اولیه برای حمایت از حقوق زنان، پیشرفتی که طی سالها به دست آمده بود در حال از بین رفتن است. خانم متسولا گفت: «طالبان میخواهند که زنان نامرئی باشند؛ اما ما میخواهیم که آنها شکوفا شوند.»
وی در ادامه افزود: «تا زمانی که آنها (زنان) بتوانند جایگاه شایسته خود را در جامعه بازیابند، ما به تقویت صدایشان ادامه خواهیم داد.»
این در حالی است که زنان معترض در افغانستان، بارها از نهادهای مدافع حقوق بشر، کشورها و سازمانهای بینالمللی بهعلت موضع منفعل آنان در برابر فشارها و محدودیتهای گروه طالبان انتقاد کردهاند.
منابع محلی در شفاخانه حوزهای هرات گزارش دادند که روز پنجشنبه یک پزشک زن در بخش عاجل، هدف توهین و خشونت فیزیکی (سیلی) یکی از اعضای رژیم طالبان قرار گرفته است. این رویداد با اعتراض کادر درمان و سرکوب معترضان توسط نیروهای رژیم همراه شد. در حالی که مسئولان این برخورد را عادی توصیف کردند، نگرانیها از افزایش تهدیدات علیه فعالان سلامت شدت یافته است.
نهادهای حقوقبشری و جنبشهای اعتراضی با صدور بیانیهای مشترک، ترور هدفمند جنرال اکرامالدین سریع و دکروال الماس را در خارج از مرزها بهشدت محکوم کردند. آنان این جنایات را بخشی از سیاست حذف فیزیکی مخالفان توسط رژیم طالبان دانسته و نسبت به ناامنی جانی پناهندگان نظامی هشدار دادند. معترضان خواستار شناسایی عاملان و توقف فوری اخراج نظامیان به داخل افغانستان شدند.
با گذشت سه سال از صدور فرمان رهبری گروه طالبان مبنی بر ممنوعیت کار زنان در نهادهای غیردولتی و بینالمللی، ابعاد فاجعهبار این تصمیم اکنون در تمام لایههای جامعه افغانستان دهان باز کرده است. این سیاست که با هدف حذف هویتی نیمی از پیکره جامعه اجرا شد، خانوادههای زنسرپرست را با بنبست معیشتی روبرو کرده و بسیاری از نانآوران سابق را به سوی گدایی سوق داده است.
بانو فروغ، دانشجوی خبرنگاری خبرگزاری شانا، در روایت خود از قطع اینترنت، تجربهای شخصی را به یک درد جمعی پیوند میزند. او نشان میدهد که خاموشی ناگهانی شبکهها برای دختران افغانستانی تنها یک مشکل فنی نیست، بلکه بازتاب همان زخم بسته شدن مکاتب و دانشگاههاست؛ زخمی که امید آموزش و آینده روشن شهروندان افغانستان را در تاریکی فرو میبرد.
دیدگاه بسته شده است.