آموزش دختران؛ خواست ملی، نه سیاست طالبان

در اعلامیه‌ای که روز جمعه، ۷ سنبله، از سوی بخش زنان سازمان ملل منتشر شد، آمده است که نتایج یک نظرسنجی خانه‌به‌خانه در افغانستان نشان می‌دهد اکثریت قاطع مردم این کشور از آموزش دختران حمایت می‌کنند.

این نظرسنجی که دیدگاه ۲۱۹۰ شهروند را در مناطق شهری و روستایی بررسی کرده، نشان داده است که در جوامع روستایی ۸۷ درصد مردان و ۹۵ درصد زنان، و در جوامع شهری ۹۵ درصد از هر دو جنس، خواهان ادامه تحصیل دختران هستند.

همچنین در این نظرسنجی ۹ نفر از هر ۱۰ شرکت‌کننده، مخالفت خود را با محدودیت‌های طالبان در زمینه آموزش دختران اعلام کرده‌اند، که این امر بیانگر شکاف عمیق میان سیاست‌های حاکم و خواست عمومی جامعه افغانستان است.

سوزان فرگوسن، نماینده ویژه بخش زنان سازمان ملل در افغانستان، گفت: «دختران مشتاق یادگیری‌اند و خانواده‌ها نیز خواهان تحقق این رویا برای فرزندان‌شان هستند.» او تأکید کرد که آموزش می‌تواند مسیر زندگی دختران را در کشوری که نیمی از جمعیت آن در فقر زندگی می‌کنند، دگرگون سازد.

سوفیا کالتورپ، رئیس امور بشردوستانه این بخش، نیز در یک نشست خبری اظهار داشت که حمایت از آموزش دختران در سراسر افغانستان «چشم‌گیر» است و محدودیت‌های طالبان بازتاب‌دهنده دیدگاه مردم نیست.

در گزارش «هشدار جنسیتی» سازمان ملل متحد، تأکید شده است که محرومیت دختران از آموزش نه‌تنها یک بحران انسانی، بلکه تهدیدی جدی برای آینده اجتماعی و اقتصادی افغانستان است.

بر اساس این گزارش، ۹۲ درصد شرکت‌کنندگان آموزش متوسطه برای دختران را ضروری دانسته‌اند و ۶۳ درصد مردان، پدرانی را که از تحصیل دختران حمایت می‌کنند، «متقی» توصیف کرده‌اند، نشانه‌ای از هم‌سویی فرهنگی با حق آموزش.

سازمان ملل هشدار داده است که ادامه محدودیت‌های آموزشی طالبان تا سال ۲۰۲۶ می‌تواند پیامدهای فاجعه‌باری به همراه داشته باشد، از جمله افزایش ۲۵ درصدی ازدواج کودکان، ۴۵ درصدی زایمان زودهنگام و حداقل ۵۰ درصدی مرگ‌ومیر مادران. افزون بر آن، این سیاست‌ها بین سال‌های ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۶، بیش از ۹۲۰ میلیون دالر خسارت اقتصادی به کشور وارد خواهد کرد.

این آمارها نشان می‌دهد که محروم‌سازی زنان از آموزش، نه‌تنها عدالت را زیر پا می‌گذارد، بلکه آینده‌ افغانستان را نیز به خطر می‌اندازد.

سازمان ملل هشدار داده است که طالبان به تحقق دیدگاه خود برای ایجاد جامعه‌ای عاری از زنان نزدیک شده‌اند و زنان افغانستان تقریباً از تمامی عرصه‌های زندگی حذف شده‌اند. همچنین ۷۰٪ زنان در دسترسی به کمک‌های بشردوستانه با مشکل مواجه‌اند.

در کشوری که نیمی از جمعیت آن را زنان تشکیل می‌دهند، محروم‌سازی آنان از آموزش نه‌تنها نقض حقوق انسانی، بلکه ضربه‌ای سنگین به آینده‌ی ملی است.

صدای مردم افغانستان، از روستا تا شهر، از زن تا مرد، فریادی واحد برای عدالت آموزشی است. این فریاد باید شنیده شود، نه فقط در کابل، بلکه در تمام جهان. اگر آموزش حق است، پس سکوت در برابر محرومیت، خیانت به آینده است. جامعه جهانی اکنون در برابر آزمونی تاریخی ایستاده است؛ آیا از دختران افغانستان حمایت خواهد کرد یا نظاره‌گر خاموش سرکوب خواهد ماند؟