نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو) در آستانه روز جهانی زبان مادری، بر اهمیت حفظ و ترویج تنوع زبانی در سراسر جهان تاکید کرد و از همه کشورها خواست تا از زبانهای مادری حمایت کنند. این در حالی است که نه تنها زبانهای بومی، بلکه زبان فارسی نیز در افغانستان با تهدید مواجه […]
سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو) در آستانه روز جهانی زبان مادری، بر اهمیت حفظ و ترویج تنوع زبانی در سراسر جهان تاکید کرد و از همه کشورها خواست تا از زبانهای مادری حمایت کنند. این در حالی است که نه تنها زبانهای بومی، بلکه زبان فارسی نیز در افغانستان با تهدید مواجه است.
یونسکو با انتشار پیامی در صفحه ایکس خود اعلام کرد که هر کودکی سزاوار تحصیل به زبان مادری خود است. این سازمان هشدار داد که بسیاری از زبانها در معرض خطر انقراض قرار دارند و برای حفظ آنها باید تلاشهای جدی صورت گیرد.
بر اساس دادههای یونسکو، بیش از ۳۰ زبان بومی و اصلی در افغانستان وجود دارد که ۲۳ زبان آن در معرض خطر انقراض قرار گرفتهاند. این در حالی است که پس از به قدرت رسیدن طالبان، وضعیت زبانهای بومی در افغانستان وخیمتر شده و تنها ۱۲ زبان به طور انحصاری در این کشور صحبت میشود.
علاوه بر زبانهای بومی، گزارشها حاکی از آن است که زبان فارسی نیز در افغانستان با تهدید مواجه است. فعالان حوزه زبان و ادبیات در افغانستان نسبت به این وضعیت ابراز نگرانی کرده و میگویند که برخورد طالبان با برخی از گویندگان زبان فارسی نیز تبعیضآمیز است. به باور بسیاری از کارشناسان، طالبان همواره با زبانهای مختلف در افغانستان، به ویژه زبان فارسی، برخورد تبعیضآمیز داشتهاند.
یونسکو از همه کشورها خواسته است تا با اتخاذ سیاستهای مناسب، از زبانهای مادری و زبان فارسی حمایت کرده و شرایط را برای آموزش و ترویج آنها فراهم کنند. این سازمان تاکید کرده است که حفظ تنوع زبانی، گامی مهم در جهت حفظ هویت فرهنگی و غنیسازی جوامع است.
فعالان حقوق بشر و فرهنگیان در نامهای به سازمان ملل، نسبت به «آپارتاید زبانی» علیه فارسی دری توسط رژیم طالبان هشدار دادند. این نامه با انتقاد از حذف سیستماتیک فارسی از عرصههای اداری و آموزشی، خواهان آغاز تحقیقات مستقل بینالمللی و پاسخگوسازی رهبران این گروه شد. آنها این اقدامات را جنایت علیه بشریت و تهدیدی برای هویت فرهنگی میدانند.
آیا مرزهای سیاسی مدرن میتوانند میراثِ کهنِ تمدنی را تکهتکه کنند؟ سعید موسوی در این جستار، با نقدِ صریحِ تعصباتِ زبانی، استدلال میکند که فارسی، دری و تاجیکی نهتنها سه زبانِ مستقل نیستند، بلکه شاخههای پیوسته شجرهای واحدند. او نشان میدهد که چگونه تفاوتِ لهجهها نشانهی پویایی زبان است و انکارِ این وحدت، تیشهزدن به ریشه تاریخ و ادبیات مشترک ماست.
زبان فارسی در افغانستان نهتنها یک ابزار ارتباطی، بلکه ستون فکری، فرهنگی و تاریخی این سرزمین است. این زبان، از دل تمدن خراسانی برخاسته و در طول قرون، نهتنها در افغانستان، بلکه در سراسر منطقه، زبان علم، ادب، دیوان و دین بوده است. از بلخ و هرات تا سمرقند و بخارا، فارسی دری زبان شاعران، […]
بانو صفیه میلاد، شاعر معاصر افغانستانی، در شعر «بهار آمد ولی از باغ، حرفی جز خزان نشنید» با زبانی نمادین، تصویری از ناامیدی را در دل بهار به نمایش میگذارد. او با نمادهای طبیعت، احساسات عمیق انسانی را واکاوی میکند. صفیه میلاد، شاعری با دغدغههای انسانی، در شعر خود به بررسی تقابل ظاهر و باطن […]
دیدگاه بسته شده است.