چهار سال پس از سقوط، صدای اعتراض خاموش نشده است

در چهارمین سالگرد سقوط کابل، جنبش زنان مقتدر افغانستان با صدور اعلامیه‌ای تازه، بار دیگر بر مخالفت قاطع خود با حاکمیت طالبان تأکید کرد. این جنبش که در طول چهار سال گذشته به‌طور مستمر صدای زنان افغانستان را در داخل و خارج کشور بلند نگه داشته، وضعیت کنونی را «زندان ملی» توصیف کرده و خواستار پایان فوری سلطه طالبان، بازگشت بی‌قید و شرط زنان به عرصه‌های اجتماعی، و تشکیل یک حکومت ملی و فراگیر شده است.

در این اعلامیه آمده است که سقوط افغانستان در اوت ۲۰۲۱ نه‌تنها پایان یک نظام سیاسی، بلکه آغاز سلطه یک گروه تمامیت‌خواه، زن‌ستیز و واپس‌گرا بود. طالبان با زور اسلحه و معامله‌گری‌های پشت پرده قدرت را تصاحب کردند و کشور را به تاریکی قرون وسطا پرتاب کردند. به باور این جنبش، طالبان فاقد مشروعیت مردمی، قانون اساسی و هرگونه سازوکار انتخاباتی‌اند. نهادهای مدنی نابود شده‌اند، رسانه‌های آزاد زیر تیغ سانسور نفس می‌کشند، و مخالفان سیاسی یا در زندان‌اند یا در تبعید.

زنان افغانستان، قربانیان اصلی این چهار سال، به‌طور سیستماتیک از آموزش، کار، سفر و حضور اجتماعی محروم شده‌اند. دختران نوجوان از مکتب رانده شده‌اند، زنان متخصص خانه‌نشین شده‌اند، و مادران با تحقیر و توهین روزانه مواجه‌اند. این جنبش تأکید می‌کند که سیاست‌های طالبان نه‌تنها زن‌ستیزانه، بلکه جنایت آشکار علیه بشریت است.

اعلامیه همچنین به بحران اقتصادی گسترده در کشور اشاره دارد. بیش از ۹۰ درصد مردم افغانستان زیر خط فقر زندگی می‌کنند، بیکاری فراگیر شده، قیمت‌ها سر به فلک کشیده‌اند، و کمک‌های خارجی که باید به مردم برسد، توسط طالبان یا شبکه‌های فساد بلعیده می‌شود. کودکان کار، دختران فروخته‌شده و خانواده‌های گرسنه، تصویر روزمره افغانستان امروز هستند.

جنبش زنان مقتدر افغانستان هشدار داده است که طالبان با انحصار قدرت و سیاست‌های قومی و مذهبی تبعیض‌آمیز، شکاف‌های اجتماعی را عمیق‌تر کرده‌اند. افغانستان امروز به مجموعه‌ای از مناطق محروم و بی‌صدا تبدیل شده که تنها یک گروه مسلح بر آنها حکومت می‌کند.

در چنین شرایطی، این جنبش پنج خواسته مشخص را مطرح کرده است: کنار رفتن فوری طالبان از قدرت، بازگشت کامل و بی‌قید و شرط زنان به عرصه‌های اجتماعی، پاسخ‌گویی بین‌المللی طالبان به نقض حقوق بشر، تشکیل حکومت ملی و دموکراتیک با حضور واقعی زنان، جوانان و اقوام، و هدایت مستقیم کمک‌های بین‌المللی به مردم و نهادهای مستقل مدنی.

در پایان، این جنبش با تأکید بر استمرار مبارزه خود اعلام کرده است: «ما سکوت نخواهیم کرد. تاریخ نشان داده است که هیچ نیرویی نتوانسته صدای زنان افغانستان را خاموش کند. این صدا، از کابل تا هرات، از بامیان تا بدخشان، و از تبعید تا دیاسپورا، بلندتر از همیشه خواهد ماند، تا روزی که وطن‌مان آزاد شود.»