نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
مجمع عمومی سازمان ملل متحد با تصویب قطعنامهای از طالبان خواست به حقوق بشر احترام بگذارد.
در این قطعنامه نسبت به وضعیت وخیم اقتصادی، بشری، تداوم خشونتها علیه زنان و عدم تشکیل دولت فراگیر در افغانستان پس از تسلط طالبان، ابراز نگرانی شده است.
در قطعنامه مذکور، کشورهای جهان از طالبان خواستند تا به زنان و دختران افغانستان حق مشارکت در تمام امور زندگی بدهد. کشورها نگرانی خود را در رابطه به وضعیت کنونی زنان، بهویژه بسته ماندن مکاتب دخترانه، اقتصاد و فرصتهای کاری ابراز کردند.
چین و روسیه ضمن عدم حمایت از قطعنامه سازمان ملل، از ایالات متحده آمریکا خواستند تا در مورد جرایم نیروهای خارجی در افغانستان تحقیقات انجام دهد.
آنتیه لندرتسی، سفیر آلمان در ملل متحد طی سخنانی در مجمع عمومی سازمان ملل گفت: «این قطعنامه یک فراخوان صریح برای احترام گذاشتن، حفاظت و رعایت حقوق بشر، تشکیل یک حکومت فراگیر و مبارزه با تروریسم است. بدون رعایت مسائل آتی٬ تعامل با طالبان امکانپذیر نیست و به رسمیت شناخته نخواهد شد.»
طالبان در ۱۵ اوت ۲۰۲۱ به قدرت رسیدند و موانعی را برای تحصیل و کار زنان و دختران ایجاد کردند؛ هرچند موانع تحصیل برای زنان و دخترانی که در دانشگاه و تا صنف ششم تحصیل میکردند پس از مدتی برداشته شد، اما به دختران در مقطع متوسطه و لیسه هنوز اجازه تحصیل داده نشده است.
دفتر هماهنگی کمکهای بشردوستانه سازمان ملل متحد در ماه ژانویه امسال طی گزارشی اعلام کرد که ۷.۹ میلیون کودک در سنین واجد شرایط تحصیل در افغانستان در دسترسی به فرصتهای آموزشی با مشکلات زیادی روبرو هستند.
با گذشت سه سال از صدور فرمان رهبری گروه طالبان مبنی بر ممنوعیت کار زنان در نهادهای غیردولتی و بینالمللی، ابعاد فاجعهبار این تصمیم اکنون در تمام لایههای جامعه افغانستان دهان باز کرده است. این سیاست که با هدف حذف هویتی نیمی از پیکره جامعه اجرا شد، خانوادههای زنسرپرست را با بنبست معیشتی روبرو کرده و بسیاری از نانآوران سابق را به سوی گدایی سوق داده است.
گاهی زندگی درهایش را بیرحمانه میبندد؛ درست همانجا که خیال میکنی همهچیز تمام شده، نوری از جایی دور پیدا میشود. روایت حمیدی، قصهٔ دختریست که از پشت پنجرههای بستهٔ مکتب، دوباره راهی به سوی روشنایی یافت؛ راهی که با گوهرشاد بیگم آغاز شد و امید را به قلبش برگرداند.
روایت مقدس قربانی، دختر هفدهسالهای از افغانستان، سفری است از دل روزهایی که ترس و ناامنی بر زندگی کودکان سایه انداخته بود. این حکایت، نه صرفاً بازگویی خاطرات یک نوجوان، بلکه تصویری زنده از مقاومت نسل دخترانی است که در میان محدودیتها، رؤیاهایشان را زنده نگه داشتهاند و با امید، راه خود را در تاریکی جستوجو میکنند.
پس از بستهشدن مکاتب و دانشگاهها بر روی دختران افغانستان توسط طالبان، آینده هزاران دختر دانشآموز در تاریکی فرو رفت. در این شرایط، مکاتب آنلاین بهعنوان روزنهای تازه پدیدار شدند. «گوهرشاد بیکم» بههمت فخریه سمندری، بنیانگذار و فعال آموزش، چراغی برای یادگیری و امید شد. روایت «از دل تاریکی تا لبخند امید» نوشتهی اسما احمدی، صنف نهم، است.
دیدگاه بسته شده است.