نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
سازمان دیدهبان حقوق بشر در اقدامی تازه، از شورای جهانی کریکت خواسته است تا عضویت تیم ملی کریکت افغانستان را به حالت تعلیق درآورد. این سازمان معتقد است که تا زمانی که زنان افغانستان حق آموزش و ورزش را به دست نیاورند، تیم کریکت افغانستان نباید در مسابقات بینالمللی شرکت کند. دیدهبان حقوق بشر در […]
سازمان دیدهبان حقوق بشر در اقدامی تازه، از شورای جهانی کریکت خواسته است تا عضویت تیم ملی کریکت افغانستان را به حالت تعلیق درآورد. این سازمان معتقد است که تا زمانی که زنان افغانستان حق آموزش و ورزش را به دست نیاورند، تیم کریکت افغانستان نباید در مسابقات بینالمللی شرکت کند.
دیدهبان حقوق بشر در بیانیهای اعلام کرد که با توجه به کنترل طالبان بر بورد کریکت افغانستان، ادامه فعالیت این تیم در مسابقات بینالمللی در تضاد با اصول عدالت و برابری است. این سازمان بر این باور است که شورای جهانی کریکت باید به تعهدات خود مبنی بر مبارزه با تبعیض جنسیتی عمل کند.
طالبان پس از تسلط بر افغانستان، محدودیتهای شدیدی را علیه زنان اعمال کرده است که از جمله آنها میتوان به منع تحصیل دختران و محدودیتهای شدید بر حضور زنان در فضاهای عمومی اشاره کرد. ممنوعیت ورزش زنان نیز یکی دیگر از این محدودیتهاست که با واکنشهای گستردهای در سطح جهانی روبرو شده است.
در پی درخواست دیدهبان حقوق بشر، واکنشهای متفاوتی از سوی کارشناسان و فعالان حقوق بشر ابراز شده است. برخی از آنها از این درخواست حمایت کرده و آن را گامی مهم در جهت حمایت از حقوق زنان افغانستان دانستهاند. اما برخی دیگر معتقدند که تحریم تیم کریکت به ضرر ورزشکاران افغانستان خواهد بود و راه حل مناسبی برای حل مشکلات زنان افغانستان نیست.
شورای جهانی کریکت اکنون با چالش بزرگی روبرو است. از یک سو، این شورا موظف است تا از اصول عدالت و برابری در ورزش دفاع کند. از سوی دیگر، تحریم تیم کریکت افغانستان ممکن است به ورزشکاران آسیب برساند.
درخواست دیدهبان حقوق بشر برای تحریم تیم کریکت افغانستان، توجه جهانی را به وضعیت حقوق بشر در افغانستان و به ویژه وضعیت زنان جلب کرده است. این درخواست نشان میدهد که جامعه جهانی نسبت به نقض حقوق بشر در افغانستان بیتفاوت نیست. با این حال، یافتن راه حلی برای این بحران پیچیده، نیازمند تلاشهای مشترک جامعه جهانی و دولتهای منطقهای است.
ما را در تلگرام و یوتیوب دنبال کنید
محرومیت سیستماتیک دختران از تحصیل توسط گروه طالبان، فراتر از یک بحران حقوقبشری، زیرساختهای امنیتی و اقتصادی افغانستان را هدف قرار داده است. این نوشتار تبیین میکند که چگونه حذف زنان از چرخه دانش و اشتغال، با فلج کردن معیشت خانوادهها و جایگزینی مکاتب با مراکز ترویج تندروی، بستری ایدهآل برای تأمین نیروی انسانی گروههای تروریستی و تهدید ثبات جهانی فراهم آورده است.
گزارش روزنامه «داون نیوز» نشان میدهد که پس از انسداد مرز افغانستان در ۱۱ اکتبر، میزان حملات تروریستی در پاکستان کاهش یافته است. طبق این آمار، حملات در ماه نوامبر ۹ درصد و در دسامبر ۲۰۲۵ حدود ۱۷ درصد نسبت به ماههای پیشین افت داشته است.
سعید موسوی در این یادداشت انتقادی، ظهور رژیم طالبان را نه یک حادثه، بلکه واکنش ناگزیر جامعه به دههها آزادی نمایشي و فساد ساختاری جمهوریت قلمداد میکند. وی معتقد است وقتی مفاهیم مدرن بدون ریشههای فرهنگی و اخلاقی تحمیل شوند، استبداد به پناهگاهی برای خستگان بدل میشود. این متن دعوتی است به فراتر رفتن از دوگانههای کاذب برای یافتن راهی اصیل.
طالبان و داعش با شعار شریعت و عدالت ظهور کردند، اما نتیجه کارشان چیزی جز خشونت، سرکوب و بهرهبرداری ابزاری از دین نبود. هر دو گروه در جامعهای سنتی و کمسواد رشد کردند، با حمایت بیرونی قدرت گرفتند و شریعت را وسیلهای برای رسیدن به سلطه ساختند. عدالت و انسانیت غایب ماند و افغانستان بهای سنگین این دو روی یک سکه را پرداخت.
دیدگاه بسته شده است.