نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
در نشست شورای امنیت سازمان ملل متحد، نمایندگان روسیه و پاکستان به طور جداگانه به موضوع افغانستان پرداختند. روسیه بر لزوم تشکیل حکومت فراگیر تأکید کرد، در حالی که پاکستان اقدامات طالبان علیه زنان را مغایر با آموزههای اسلامی دانست. واسیلی نبنزیا، نماینده روسیه در سازمان ملل، در سخنرانی خود بر ضرورت تعامل سازنده جامعه […]
در نشست شورای امنیت سازمان ملل متحد، نمایندگان روسیه و پاکستان به طور جداگانه به موضوع افغانستان پرداختند. روسیه بر لزوم تشکیل حکومت فراگیر تأکید کرد، در حالی که پاکستان اقدامات طالبان علیه زنان را مغایر با آموزههای اسلامی دانست.
واسیلی نبنزیا، نماینده روسیه در سازمان ملل، در سخنرانی خود بر ضرورت تعامل سازنده جامعه جهانی با طالبان بدون پیششرط تأکید کرد. او تشکیل حکومت فراگیر در افغانستان را کلید اصلی صلح و ثبات در این کشور و منطقه دانست.
نبنزیا همچنین نسبت به فعالیت گروه تروریستی داعش و حضور جنگجویان خارجی در افغانستان هشدار داد و خروج نیروهای آمریکایی و «فرار شرمآور» اشرف غنی را عامل شرایط حساس کنونی در این کشور دانست.
او تأکید کرد که طالبان علیرغم تحریمهای بیسابقه و بحران انسانی، ایستادگی کردهاند و افغانستان پس از فروپاشی نظام پیشین، دچار جنگ داخلی نشده است.
در مقابل، منیر اکرم، نماینده دائمی پاکستان در سازمان ملل، در سخنرانی خود محدودیتهای اعمال شده توسط طالبان علیه زنان و دختران را نه تنها با تعهدات بینالمللی مغایر، بلکه با اصول و آموزههای اسلامی نیز در تضاد دانست.
او از طالبان خواست به تعهدات خود عمل کنند و هشدار داد که داعش به یک چالش جدی برای این گروه تبدیل شده است. اکرم همچنین مدعی شد که پاکستان شواهدی در دست دارد که نشان میدهد مقامات طالبان در حملات فرامرزی دست دارند.
این دو سخنرانی نشاندهنده تقابل دیدگاههای بینالمللی در مورد نحوه تعامل با طالبان و آینده افغانستان است. روسیه بر تعامل سازنده و تشکیل حکومت فراگیر تأکید میکند، در حالی که پاکستان بر رعایت حقوق زنان و مبارزه با تروریسم اصرار دارد.
مواضع بینالمللی در قبال طالبان، طیفی از رویکردها را شامل میشود. روسیه بر لزوم تشکیل حکومت فراگیر در افغانستان و تعامل سازنده با طالبان تأکید میکند.
این کشور همچنین نسبت به فعالیت داعش و حضور جنگجویان خارجی در افغانستان هشدار میدهد. از سوی دیگر، پاکستان از محدودیتهای اعمال شده توسط طالبان علیه زنان انتقاد کرده و مدعی است شواهدی مبنی بر دست داشتن طالبان در حملات فرامرزی در اختیار دارد. این مواضع متضاد، نشاندهنده تقابل دیدگاههای بینالمللی در مورد نحوه تعامل با طالبان است.
روسیه با توجه به منافع امنیتی خود در منطقه، رویکردی عملگرایانه در قبال طالبان اتخاذ کرده است. این کشور معتقد است که تعامل با طالبان، بهترین راه برای جلوگیری از گسترش تروریسم و بیثباتی در افغانستان است.
در مقابل، پاکستان به دلیل نگرانیهای امنیتی و فشارهای بینالمللی، رویکردی انتقادیتر در قبال طالبان اتخاذ کرده است. این کشور نگران است که محدودیتهای اعمال شده توسط طالبان، منجر به بیثباتی در منطقه و افزایش فعالیت گروههای تروریستی شود.
به طور کلی، مواضع بینالمللی در قبال طالبان، تحت تأثیر عوامل مختلفی از جمله منافع ملی، نگرانیهای امنیتی و فشارهای بینالمللی قرار دارد. این تنوع در رویکردها، نشاندهنده پیچیدگی اوضاع افغانستان و چالشهای پیش روی جامعه بینالمللی در تعامل با طالبان است.
جان اچکزی، وزیر پیشین اطلاعات بلوچستان، هشدار داد که ارتش ۳۰۰ هزار نفری و پشتونمحور رژیم طالبان، تهدیدی جدی برای پاکستان و اقوام غیرپشتون است. او با تأکید بر لزوم مهار جاهطلبیهای نظامی این گروه، ساختار تکقومیتی آن را غیرقابلقبول خواند. رژیم طالبان با اختصاص ۶۰ درصد بودجه سال ۲۰۲۵ به امور نظامی، در صدد توسعه ماشین جنگی خود است.
ذبیحالله مجاهد، سخنگوی رژیم طالبان، با ادعای استقلال کامل از نفوذ خارجی، وابستگی این گروه به پاکستان را «تبلیغات» بیستساله خواند. او با متهم کردن اسلامآباد به توطئه تحت فشار آمریکا و تلاش برای کنترل کابل، همکاری برای سرکوب تحریک طالبان پاکستان را رد کرد. این ادعاها در حالی مطرح میشود که شواهد تاریخی و گزارشهای بینالمللی بر پیوندهای عمیق استراتژیک میان طرفین تأکید دارند.
تحولات اخیر نشاندهنده برخوردهای نگرانکننده و غیرانسانی با پناهجویان افغانستان در کشورهای همسایه، بهویژه پاکستان است که با تحقیر، بازداشت و اخراج اجباری، اصول بینالمللی و کنوانسیون ۱۹۵۱ پناهندگان را آشکارا نقض میکنند. این وضعیت که منجر به محرومیت مهاجران از حقوق اساسی نظیر سرپناه، آموزش و بهداشت شده، نیازمند مداخله فوری سازمان ملل و بیداری نهادهای مدنی برای تأمین عدالت و کرامت انسانی است.
خبرنگاران افغانستان که پس از فروپاشی نظام پیشین به پاکستان پناه بردهاند، امروز با ترس بازداشت، محدودیت رفتوآمد، فشارهای اقتصادی و نبود حمایت قانونی روبهرو هستند. بسیاری از آنان حتی برای خرید نان یا مراجعه به مراکز صحی از خانه بیرون نمیروند و عملاً در حبس مهاجرتی زندگی میکنند؛ وضعیتی که آزادی بیان را نیز تهدید میکند.
دیدگاه بسته شده است.