از دل تاریکی تا لبخند امید

پس از بسته شدن درهای مکاتب و دانشگاه‌ها بر روی دختران افغانستان توسط گروه طالبان، آینده‌ هزاران دانش‌آموز در تاریکی فرو رفت. فشارهای اجتماعی و محرومیت از آموزش، امید را از قلب بسیاری ربود. در چنین شرایطی، مکاتب آنلاین به‌عنوان روزنه‌ای تازه پدیدار شدند؛ فضاهایی که با وجود محدودیت‌ها، امکان یادگیری و شکوفایی دوباره را فراهم کردند.

یکی از این مکاتب، «گوهرشاد بیکم» است که به همت بانو فخریه سمندری، ایجاد شد و توانست چراغی برای دختران مردم افغانستان روشن کند.

روایت «از دل تاریکی تا لبخند امید» نوشته‌ اسما احمدی، شاگرد صنف نهم این مکتب آنلاین است؛ دختری که با قلم ساده اما پر از آرزو، تجربه‌ی بازگشت دوباره‌اش به آموزش را به تصویر کشیده است.

من، اسما احمدی، دختری از افغانستان با رویاهای ساده اما بزرگ هستم. همیشه آرزو داشتم داکتر شوم یا معلمی که در دل شاگردانش بماند. اما دوری از آموزش، شرایط دشوار و افسردگی، امید را از قلبم ربوده بود. تا اینکه با مکتب گوهرشاد آشنا شدم؛ جایی که تنها پس از سه ماه حضور، احساس کردم دوباره متولد شده‌ام.

این مکتب برای من تنها یک فضای آنلاین نیست، بلکه دنیایی متفاوت است. استادانی را شناختم که همچون خانواده با ما رفتار می‌کنند؛ با صبر، تجربه و عشق آموزش می‌دهند. خانم فخریه سمندری، مدیر دانا و دلسوز این مکتب، قلب تپنده‌ی این فضای علمی است. در اینجا همه‌چیز با نظم و احترام پیش می‌رود و با هزینه‌ای اندک، بهترین آموزش‌ها فراهم می‌شود.

در کنار درس، شیرین‌ترین بخش این تجربه آشنایی با هم‌صنف‌های مهربان بود؛ دخترانی از گوشه و کنار افغانستان که مانند من با امید دوباره به درس بازگشتند. با هم می‌خندیم، گاهی از تکالیف زیاد یا اینترنت خراب می‌نالیم، اما در پایان همیشه دلگرم یکدیگر هستیم. این دوستی‌های مجازی، واقعی‌تر از بسیاری رابطه‌های حضوری‌اند.

پیش از آمدن به گوهرشاد، روزهایم تاریک بود و حتی آینده‌ای برای خود تصور نمی‌کردم. اما امروز، با کمک استادانم انگیزه گرفته‌ام. درسی را که سال‌ها از آن دور بودم، اکنون با علاقه می‌خوانم. دوباره رؤیاهایم را نقاشی می‌کنم و می‌دانم:
تا امید هست، راه هست.

این نوشته، روایت واقعی دختری است که با دستان خالی اما قلبی پر از آرزو تصمیم گرفت دوباره برخیزد. در روزگاری که درهای آموزش بر دختران مردم افغانستان بسته شده، مکاتب آنلاین همچون گوهرشاد بیکم چراغی‌اند که مسیر آینده را روشن می‌کنند.