نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
به گزارش شانا به نقل از ایرنا؛ خلیلزاد دوشنبهشب در یک رشته توئیت نوشت: من به دوحه و منطقه با این امیدواری برمیگردم که طرفها در مرحله بعدی مذاکرات صلح افغانستان، به طور محسوسی پیشرفت خواهند کرد. وی افزود: هر دو طرف باید نشان دهند که با مصالحه واقعی و مذاکره برای موافقت با یک […]
به گزارش شانا به نقل از ایرنا؛ خلیلزاد دوشنبهشب در یک رشته توئیت نوشت: من به دوحه و منطقه با این امیدواری برمیگردم که طرفها در مرحله بعدی مذاکرات صلح افغانستان، به طور محسوسی پیشرفت خواهند کرد.
وی افزود: هر دو طرف باید نشان دهند که با مصالحه واقعی و مذاکره برای موافقت با یک تفاهم سیاسی در زودترین زمان ممکن و کاهش فوری قابل توجه خشونت/ آتشبس، به نفع مردم افغانستان عمل میکنند.
خلیلزاد در توئیت دیگری نوشت: سطح فعلی خشونت، از جمله قتلهای هدفمند، پذیرفتنی نیست. آنهایی که خشونت را تداوم میبخشند، میخواهند روند صلح و آینده کشور را تضعیف کنند. آنان نمایندگان مردم افغانستان نیستند که آرزوی صلح دارند.
وزارت خارجه آمریکا در بیانیهای اعلام کرد که خلیلزاد به قطر و همچنین افغانستان، پاکستان و ترکمنستان سفر خواهد کرد.
براساس این بیانیه، خلیلزاد در قطر با طرفهای مذاکرهکننده افغانستانی و در کابل با رهبران افغانستان دیدار میکند.
وی همچنین از همسایگان افغانستان خواهد خواست تا از پایان خشونت در این کشور و راهحل سیاسی برای بحران افغانستان حمایت کنند.
منابع محلی در شفاخانه حوزهای هرات گزارش دادند که روز پنجشنبه یک پزشک زن در بخش عاجل، هدف توهین و خشونت فیزیکی (سیلی) یکی از اعضای رژیم طالبان قرار گرفته است. این رویداد با اعتراض کادر درمان و سرکوب معترضان توسط نیروهای رژیم همراه شد. در حالی که مسئولان این برخورد را عادی توصیف کردند، نگرانیها از افزایش تهدیدات علیه فعالان سلامت شدت یافته است.
با گذشت سه سال از صدور فرمان رهبری گروه طالبان مبنی بر ممنوعیت کار زنان در نهادهای غیردولتی و بینالمللی، ابعاد فاجعهبار این تصمیم اکنون در تمام لایههای جامعه افغانستان دهان باز کرده است. این سیاست که با هدف حذف هویتی نیمی از پیکره جامعه اجرا شد، خانوادههای زنسرپرست را با بنبست معیشتی روبرو کرده و بسیاری از نانآوران سابق را به سوی گدایی سوق داده است.
پژوهش تازه در بریتانیا نشان داد زنستیزی خشونت خانگی را به افراطگرایی پیوند میدهد. در افغانستان تحت طالبان، این چرخه به سیاست رسمی بدل شده؛ زنان از آموزش، کار و حقوق اساسی محروماند و خشونت سیستماتیک زندگیشان را رقتبار ساخته است.
با روز جهانی محو خشونت علیه زنان، این پرسش مطرح است: آیا میتوان پدیدهای را محو کرد که تعریفی واحد ندارد؟ خشونت فراتر از عمل فیزیکی، شامل ساختارهای ناعادلانه بینالمللی و فرهنگی است. در جوامعی مانند افغانستان، خشونت ثواب شمرده میشود. محو آن نیازمند ادبیاتسازی عمیق و تعریف مشترک مصادیق است.
دیدگاه بسته شده است.