نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
محمد مرادی، تحلیلگر مسائل افغانستان، با بررسی ریشههای تاریخی رابطه طالبان و پاکستان، تنش کنونی را نه یک رویارویی ملی میان دو کشور، بلکه پیامد اختلاف بر سر «تحریک طالبان پاکستان» توصیف میکند. او معتقد است این مناقشه حاصل فروپاشی یک اتحاد پیشین امنیتی است و مردم افغانستان در شکلگیری آن نقشی نداشتهاند؛ از همینرو نباید هزینه تازهای برای این کشمکش بپردازند.
وزارت خارجه پاکستان اعلام کرده است که اسلامآباد در صورت ادامه حملات از خاک افغانستان، «همه گزینهها» را برای مقابله با پناهگاههای گروههای مسلح بررسی میکند. این موضع پس از حمله باجور و کشتهشدن ۱۱ سرباز پاکستانی مطرح شده است. پاکستان میگوید عاملان این حملات در افغانستان حضور دارند، اما طالبان این ادعاها را رد کرده و تأکید میکنند که مشکلات امنیتی پاکستان ریشه داخلی دارد.
تقابل فزاینده پاکستان و رژیم طالبان بر سر پناهگاههای «تیتیپی»، ثبات منطقه را با چالشی جدی روبرو کرده است. واشنگتن که پیشتر رویکردی حاشیهای داشت، اکنون در چارچوب استراتژی امنیت ملی ۲۰۲۵، با هدف مهار نفوذ چین و دستیابی به مواد معدنی حیاتی، دوباره به سوی اسلامآباد و کابل متمایل شده تا از طریق میانجیگری، منافع استراتژیک خود را تامین کند.
ذبیحالله مجاهد، سخنگوی رژیم طالبان، با ادعای استقلال کامل از نفوذ خارجی، وابستگی این گروه به پاکستان را «تبلیغات» بیستساله خواند. او با متهم کردن اسلامآباد به توطئه تحت فشار آمریکا و تلاش برای کنترل کابل، همکاری برای سرکوب تحریک طالبان پاکستان را رد کرد. این ادعاها در حالی مطرح میشود که شواهد تاریخی و گزارشهای بینالمللی بر پیوندهای عمیق استراتژیک میان طرفین تأکید دارند.
در پی حملات هوایی شامگاه چهارشنبه 5 سنبله به مواضع طالبان پاکستانی و گروه حافظ گلبهادر در ولایتهای خوست و ننگرهار، منابع محلی از کشته و زخمیشدن چندین غیرنظامی، از جمله کودکان، خبر دادند. این حملات که بهوسیله پهپادهای ناشناس انجام شده، بهگفته منابع آگاه، احتمالاً توسط ارتش پاکستان صورت گرفتهاند.
در پی کشته شدن ۵۰ جنگجوی افغانستانی عضو تحریک طالبان پاکستانی (TTP) در درگیری با ارتش پاکستان، طالبان اجساد آنان را به افغانستان منتقل میکند؛ اقدامی که بار دیگر نگاهها را به نقش طالبان در تحولات امنیتی منطقه و اختلافنظرهای هند و روسیه درباره آینده افغانستان جلب کرده است.