نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
نهاد حقوقبشری «رواداری» در گزارش سالانه خود اعلام کرده که نقض حقوقبشر در افغانستان در سال ۲۰۲۵ نسبت به سال ۲۰۲۴ افزایش چشمگیری داشته است.
کتاب «نسلکشی رواندا» نوشته دیانا میسریز، با اتکا به اسناد معتبر و تجربه میدانی نویسنده، به واکاوی زمینههای تاریخی، نقش رسانهها، محاسبات قدرتهای جهانی و ناکارآمدی نهادهای بینالمللی در جلوگیری از نسلکشی ۱۹۹۴ میپردازد. این اثر فراتر از روایت تاریخی، پرسشهایی بنیادین درباره مسئولیت جهانی، اخلاق سیاسی و امکان پیشگیری از فجایع مشابه در جهان امروز مطرح میکند.
فعالان حقوق بشر و جنبشهای اعتراضی افغانستان کارزاری یکهفتهای را برای مبارزه همزمان با آپارتاید جنسیتی علیه زنان و آپارتاید زبانی علیه فارسیدری آغاز کردند. این کارزار با تأکید بر همافزایی این دو جنایت توسط رژیم طالبان، از جامعه جهانی و سازمان ملل میخواهد تا با فشار مؤثر، این رژیم را در قبال جنایات ضدبشری پاسخگو سازند.
فعالان حقوق بشر و فرهنگیان در نامهای به سازمان ملل، نسبت به «آپارتاید زبانی» علیه فارسی دری توسط رژیم طالبان هشدار دادند. این نامه با انتقاد از حذف سیستماتیک فارسی از عرصههای اداری و آموزشی، خواهان آغاز تحقیقات مستقل بینالمللی و پاسخگوسازی رهبران این گروه شد. آنها این اقدامات را جنایت علیه بشریت و تهدیدی برای هویت فرهنگی میدانند.
در پی ممنوعیت کار زنان توسط طالبان در تاریخ ۲۴ دسامبر ۲۰۲۲، کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان ناگزیر شد کارمندان زن خارجی را جایگزین زنان در مرکز توزیع کمک نقدی کابل کند؛ اقدامی اضطراری که پیامدهای اجتماعی، انسانی و سیاسی گستردهای دارد.
در یک تحول بیسابقه در ادبیات رسمی سازمان ملل، آنتونیو گوترش، دبیرکل این نهاد، روز سهشنبه ۲۵ سنبله ۱۴۰۴ (۱۶ سپتامبر ۲۰۲۵) در نشست خبری نیویورک، سیاست طالبان در منع زنان افغانستانی از مشارکت در عملیات امدادرسانی را «احمقانه» توصیف کرد. این واژه، که تاکنون در سطح دیپلماسی جهانی برای توصیف یک گروه حاکم به کار نرفته بود، بازتابی از شدت بحران انسانی و اخلاقی در افغانستان تحت سلطه طالبان است.