نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
شهربانو سادات، فیلمساز شناختهشده افغانستان، در یادداشتی اعلام کرده است که برای نخستینبار هویت فمینیستی خود را بهصورت رسمی و علنی بیان میکند. او میگوید سالهاست مانند یک فمینیست زیسته، نوشته و فیلم ساخته، اما اکنون زمان آن رسیده که این هویت را بیهراس نامگذاری کند. سادات ریشه فمینیستبودن خود را در مبارزات خواهرش میبیند و تأکید میکند که تجربه او، تجربه مشترک میلیونها زن افغانستانی در برابر خشونت، نابرابری و بیصدایی است.
دکتر ستیز در یادداشتی شخصی روایت میکند که چگونه همسفری با رئیس پارلمان اروپا و مشاهده فروتنی او، در برابر تجربهای متضاد با یک مقام افغان، تصویری روشن از تفاوت دو فرهنگ سیاسی پیش چشمش گذاشت. او مینویسد که در جوامع سالم، قدرت مسئولیت است نه امتیاز، و فروتنی مقامها احترام واقعی میآفریند؛ در حالی که در افغانستان، مقام اغلب به ابزار فاصلهسازی بدل میشود.
تخریب آرامگاه تاریخی ماخ هروی، یکی از بناهای کهن و ارزشمند هرات، واکنشهای گستردهای را در میان پژوهشگران و دوستداران میراث فرهنگی برانگیخته است. سید مسعود حسینی، پژوهشگر هراتی، با انتقاد از این اقدام میگوید سنت تخریب آثار تاریخی در هرات سابقه طولانی دارد و امروز نیز با استدلالهای نادرست و برداشتهای سطحی ادامه یافته است. او تأکید میکند این آرامگاه نزدیک به هزار سال قدمت دارد و نابودی آن ضربهای جدی به هویت تاریخی خراسان است.
افغانستان زیر حاکمیت طالبان با یکی از شدیدترین بحرانهای سوءتغذیه تاریخ خود روبهرو است. برنامه جهانی غذا میگوید جان چهار میلیون کودک در معرض خطر مستقیم قرار دارد و دو سوم جمعیت کشور در وضعیت بحرانی گرسنگی زندگی میکنند. کاهش کمکهای جهانی، فروپاشی اقتصادی، خشکسالی، زلزلههای ویرانگر و بازگشت میلیونی مهاجران، این بحران را تشدید کرده و نظام سلامت ناتوان از پاسخگویی است.
منابع محلی در پکتیکا میگویند یک فرمانده پیشین پلیس بهنام کتوازی، که پس از چهار سال مهاجرت برای دیدار خانوادهاش برگشته بود، شام گذشته در برابر خانهاش توسط افراد مسلح ناشناس به قتل رسیده است. این رویداد در حالی رخ میدهد که یوناما گزارش داده طی سه ماه اخیر سال ۲۰۲۵ دستکم ۱۴ نظامی پیشین پس از بازگشت به کشور کشته شدهاند و شهروندان طالبان را مسئول این قتلها میدانند.
روز جهانی زبان مادری امسال در شرایطی در افغانستان گرامی داشته میشود که بسیاری از زبانهای کشور، بهویژه فارسی، اوزبیکی، ترکمنی و زبانهای محلی، زیر فشار سیاستهای زبانی طالبان قرار گرفتهاند. در حالیکه حکومت پیشین گامهایی برای حمایت از چندزبانی برداشته بود، اکنون حذف ساختاری و محدودیتهای فرهنگی نگرانیها را درباره آینده تنوع زبانی و هویت جمعی افغانستان افزایش داده است.