نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
جسور یوسفی، فعال حقوق بشر، در یادداشتی سحرگاهی وضعیت زنان افغانستان را با زبانی تصویری و انتقادی روایت کرده است. او مینویسد در سرزمینی که روزگاری زنان شاعر و پیشگام چون محجوبه هروی و رابعه بلخی میدرخشیدند، امروز زنان از حق کار، آموزش و حضور اجتماعی محروماند و بسیاری از آنان که زمانی مدیر، استاد یا متخصص بودند، اکنون برای بقای خانوادههایشان در صف نانوایی ایستادهاند.
برشنا روشنا در یادداشتی، تجربه احساسی خود را پس از پایان رمان «بینوایان» بیان کرده است. او مینویسد همراهی با ژان والژان، فانتین و کوزت نگاهش به زندگی، رنج و صبر را دگرگون کرده و پایان کتاب برایش آغاز فهمی تازه بوده است. روشنا با استعارههایی شاعرانه از گمنامی، فداکاری و دوام سخن میگوید و تأکید میکند که این اثر کلاسیک هنوز توان دگرگونکردن خواننده را دارد.
انجینیر حسینه رفیع، خبرنگار و فعال حقوق بشر، در کتاب تازهاش «سیاست سیاه در افغانستان» که به زبان انگلیسی منتشر شده، پرده از بازیهای پنهان قدرت، دستکاریهای سیاسی و آسیبهای ملی برمیدارد. او با تکیه بر تجربههای میدانی و مشاهدههای مستقیم، نشان میدهد چگونه تصمیمهای پشتپرده، فساد ساختاری و منافع شخصی، سرنوشت مردم—بهویژه زنان و جوانان—را تحت تأثیر قرار داده است.
پس از انتشار مقالهای بلند از سوی سه نویسنده حوزه جنسیت، ستاره سخیزاده، فعال حقوق بشر، نقدی تحلیلی در واکنش به آن منتشر کرده است. او میگوید متن با وجود دغدغه ارزشمند، دچار بحران مفهومی، اطلاقهای غیرقابل دفاع، خلط سطوح تحلیل، اغراق در عاملیت مخالفان و ناهماهنگی سبکی است و تأکید میکند که مباحث جنسیتی نیازمند دقت نظری و انسجام استدلالیاند.
کتاب پژوهشی «باورها به صلح افغانستان (قبل از سقوط و بعد از سقوط)» به قلم سمیعالله عزیزی پس از ماهها تحقیق و نگارش تکمیل شده است. این اثر تحلیلی با تکیه بر تجربههای میدانی نویسنده، روند شکلگیری امید به صلح در دوران جمهوریت، آسیبپذیری آن، و تغییرات پس از سقوط را بررسی میکند و نقش جامعه مدنی، زنان و جوانان را در بازسازی اعتماد اجتماعی بهصورت مستند تحلیل مینماید.
دکتر محمدامین احمدی، استاد دانشگاه، در یادداشتی تازه هشدار داده است که صلح پایدار تنها زمانی شکل میگیرد که همه طرفها از خشونت، تحقیر و نقض کرامت انسانی پرهیز کنند. او میگوید دفاع از جان غیرنظامیان، پرهیز از نفرتپراکنی و درک سرنوشت مشترک کشورهای منطقه، پیششرطهای اساسی برای پایاندادن به چرخه جنگ و بیثباتی است.