چهار سال سکوت؛ آموزش دختران افغانستانی همچنان ممنوع!

در حالی که چهار سال از ممنوعیت آموزش دختران در افغانستان می‌گذرد، یکی از فعالان مدنی با انتشار یادداشتی، این وضعیت را نه‌تنها بحران آموزشی بلکه «جنایتی خاموش علیه انسانیت» توصیف کرده و خواستار اقدام فوری ملی و بین‌المللی شده است.

حلیمه نورزی، فعال سیاسی و اجتماعی، در نوشته‌ای که به‌تازگی منتشر کرده، از محرومیت میلیون‌ها دختر افغانستانی از حق آموزش سخن گفته و آن را «خیانت به آینده یک ملت» دانسته است. او تأکید می‌کند که بسته‌ماندن درهای مکاتب به روی نیمی از جمعیت کشور، جامعه را از عدالت، توسعه، صلح و زندگی شرافتمندانه محروم می‌کند.

نورزی با استناد به آموزه‌های دینی، آموزش را «حق الهی و انسانی» برای همه اقشار جامعه معرفی کرده و می‌نویسد: «تعلیم نه امتیاز، بلکه حق است؛ و کسی که آن را ممنوع می‌کند، نه‌تنها رشد انسان‌ها بلکه نفس یک ملت را قطع می‌کند». او همچنین به وضعیت کنونی افغانستان تحت حاکمیت طالبان اشاره کرده و می‌نویسد که «علم جرم شمرده می‌شود، قلم تهدید شده و مکتب به نماد اندوه بدل شده است».

در ادامه، نویسنده به پیامدهای روانی و اجتماعی این محرومیت پرداخته و از رؤیاهای بربادرفته‌ دخترانی سخن می‌گوید که روزی آرزوی پزشک، مهندس، قاضی یا آموزگار شدن داشتند، اما امروز در خانه‌ها محصورند و با ناامیدی و تاریکی دست‌و‌پنجه نرم می‌کنند. او این وضعیت را «اقدامی ضد انسانی» می‌خواند که جهان در برابر آن سکوت کرده است.

نورزی از نهادهای بین‌المللی نیز انتقاد می‌کند که واکنش‌شان به این بحران، محدود به چند نشست و بیانیه بوده و هیچ اقدام عملی صورت نگرفته است. او هشدار می‌دهد: «اگر امروز جهان سکوت کند، فردا تاریخ سکوت نخواهد کرد».

در پایان، نویسنده از همه نهادهای داخلی و بین‌المللی می‌خواهد که آموزش دختران را به‌عنوان اولویت ملی و انسانی تلقی کنند. او می‌نویسد: «اگر آینده یک ملت برایتان مهم است، آموزش دخترانش را جدی بگیرید. اگر عدالت می‌خواهید، در برابر ظلم سکوت نکنید. اگر به انسانیت باور دارید، امروز دست دختران افغانستانی را بگیرید».