نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
منابع محلی در ولایت سرپل گزارش دادهاند که صفیه، دختر ۱۷ ساله ساکن «تکزاز» ولسوالی سانچارک، روز شنبه ۱۲ میزان، در خانهاش خود را حلقآویز کرده و به زندگیاش پایان داده است. این اقدام پس از آن صورت گرفت که احمدوکیل، پسری که گفته میشود با صفیه ارتباط تلفنی داشته، روز جمعه در بازار سانچارک بهدست برادر صفیه با ضربات چاقو به قتل رسید.
این حادثه، که در عرض کمتر از ۴۸ ساعت دو قربانی برجای گذاشت، بازتابی از تنشهای عمیق فرهنگی و اجتماعی در مناطقی است که روابط عاطفی خارج از چارچوبهای سنتی نه تنها تابو محسوب میشود، بلکه گاه با خشونتهای مرگبار پاسخ داده میشود. در چنین بافتهایی، دختران جوان با محدودیتهای شدید در ابراز احساسات و انتخابهای فردی مواجهاند، و هرگونه رابطه حتی غیرحضوری میتواند پیامدهای فاجعهبار داشته باشد.
از سوی دیگر، نبود نهادهای حمایتی، مشاوره روانی، و آموزشهای اجتماعی در مناطق دورافتاده، جوانان را در برابر بحرانهای عاطفی و خانوادگی آسیبپذیرتر کرده است. خودکشی صفیه، پس از قتل احمدوکیل، نه تنها یک واکنش احساسی بلکه نشانهای از بنبست روانی و اجتماعی است که بسیاری از دختران در افغانستان با آن مواجهاند.
این رویداد تلخ در سانچارک، بار دیگر ضرورت گفتوگوی ملی درباره خشونتهای خانوادگی، آموزش عاطفی، و حمایت از سلامت روانی جوانان را برجسته میسازد. در جامعهای که هنوز بسیاری از روابط انسانی در سایه ترس، قضاوت و خشونت شکل میگیرد، ایجاد فضاهای امن برای ابراز احساسات و حل اختلافات، نه تنها یک نیاز انسانی بلکه ضرورتی برای جلوگیری از فجایع مشابه است.
فلکناز، جوان رنگمال هلمندی، پس از بازداشت توسط استخبارات طالبان و تحمل شکنجههای شدید در زندان جان باخت. خانوادهاش میگویند او هیچ بیماری نداشت و عمداً زیر شکنجه کشته شد. طالبان مدعی حمله قلبیاند، اما تصاویر جسد آثار شکنجه را نشان میدهد. این رویداد نمونهای دیگر از نقض حقوق بشر و مصونیت از مجازات در افغانستان است.
زن ۳۲ ساله در آقچه جوزجان قربانی قتل ناموسی شد؛ برادرش با سلاح چرهای او را کشت و طالبان انگیزه را «ناموسی» اعلام کردند. این رویداد نمونهای از خشونت ساختاری علیه زنان است؛ پدیدهای که ریشه در مردسالاری، عرفهای قبیلهای و ضعف قانون دارد و با سیاستهای طالبان بیش از پیش تشدید میشود.
پژوهش تازه در بریتانیا نشان داد زنستیزی خشونت خانگی را به افراطگرایی پیوند میدهد. در افغانستان تحت طالبان، این چرخه به سیاست رسمی بدل شده؛ زنان از آموزش، کار و حقوق اساسی محروماند و خشونت سیستماتیک زندگیشان را رقتبار ساخته است.
چهار جنبش اعتراضی زنان افغانستان در قطعنامهای مشترک به مناسبت هفته جهانی محو خشونت علیه زنان اعلام کردند که زنان کشور تسلیم نمیشوند و آزادی آنان غیرقابل مذاکره است. این جنبشها رژیم طالبان را غیرقانونی و ضدزن دانسته، پایان کامل حاکمیت آن را مطالبه اصلی خود معرفی کرده و خواستار حمایت جهانی از مقاومت زنان شدند.
https://shorturl.fm/tSJC1