نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
حسیبا حاذق، بانویی است که در شهر مزارشریف پا به هستی گذاشته است. او از آوان جوانی دردهایش را از حنجره شعر فریاد میکشد و در عین حال، مشغول آموزش نیز است. اولین دفتر شعر او بهنام «دیر معانی» منتشر شده است. بانو حاذق مدتی کوتاهی به سرودن شعر روی آورده است. حسیبا حاذق بیشتر […]
حسیبا حاذق، بانویی است که در شهر مزارشریف پا به هستی گذاشته است. او از آوان جوانی دردهایش را از حنجره شعر فریاد میکشد و در عین حال، مشغول آموزش نیز است. اولین دفتر شعر او بهنام «دیر معانی» منتشر شده است.
بانو حاذق مدتی کوتاهی به سرودن شعر روی آورده است. حسیبا حاذق بیشتر به غزل می پردازد و این قالب را برای ابراز دردهایش مناسبتر می داند.
این شاعر جوان با آنکه از موجودیت موانع در مسیر راه بانوان شعار و نویسنده در این ولایت سخن میگوید، میافزاید که هیچ مانعی نمیتواند آنان را ناامید کند.
از سویی هم صالحمحمد خلیق، رئیس اطلاعات و فرهنگ ولایت بلخ میگوید که در جریان سال روان در حدود ۴۰ کتاب در بلخ به چاپ رسیده است و کتاب «دیر معانی» از جمله ۱۰۷ مین کتابی است که از سوی انجمن نویسندگان ولایت بلخ منتشر میشود.
با گذشت سه سال از صدور فرمان رهبری گروه طالبان مبنی بر ممنوعیت کار زنان در نهادهای غیردولتی و بینالمللی، ابعاد فاجعهبار این تصمیم اکنون در تمام لایههای جامعه افغانستان دهان باز کرده است. این سیاست که با هدف حذف هویتی نیمی از پیکره جامعه اجرا شد، خانوادههای زنسرپرست را با بنبست معیشتی روبرو کرده و بسیاری از نانآوران سابق را به سوی گدایی سوق داده است.
ص. احمدی سالی پر از رنج و بیکاری را پشت سر گذاشت، اما در واپسین روزهای آن با میزبانی مهمانانی از هند، فرانسه-کانادا و ایران، معنای تازهای از دوستی و همدلی را تجربه کرد. شبهای پرگفتوگو، شعر، موسیقی و رفاقت، تلخی روزگار را به امید بدل ساخت و تصویری از انسانیت فراتر از مرزها به یادگار گذاشت.
مژگان ساغر، شاعر برجسته افغانستان، با تازهترین کتابش «نامهای به نزار قبانی» در مصر، روایتگر پیوند شعر، زنبودن، مهاجرت و امید است. این اثر گفتوگویی درونی با روح قبانی و تقدیمی به زنانیست که در سکوت جنگیدند و به انسانهایی که هنوز به قدرت کلمه ایمان دارند؛ پلی میان فرهنگها و تجربههای مشترک انسانی.
جنبش فانوس آزادی در روز جهانی حقوق بشر هشدار داد که زنان افغانستان زیر سلطه طالبان با شدیدترین محرومیتها روبهرو اند؛ از آموزش و کار محروم شده، استقلال اقتصادیشان تضعیف گردیده و آزادی رفتوآمدشان محدود شده است. این جنبش از جامعه جهانی خواست با فشارهای سیاسی و حقوقی، از کرامت انسانی زنان دفاع کرده و زمینههای حمایت و پناهجویی فراهم سازد.
دیدگاه بسته شده است.