موضوعات داغ

چرا دیوارهای شرم و اعتماد فروریخته‌اند؟

این روزها ساخت دیوار سفارت افغانستان در ایالات متحده آمریکا خبرساز شده است. قرارداد این دیوار که به گفته خانم رحمانی، سفیر افغانستان با یک میلیون و ۸۲۵ هزار و ۸۳۹ دالر امضا شده است در کنار دیوار چین و دیوار برلین از شهرت جهانی برخوردار شده است!

سید محمدتقی حسینی، دکترای روابط بین‌الملل
سید محمدتقی حسینی، دکترای روابط بین‌الملل

این نخستین‌باری نیست که رسوایی‌های مالی این‌چنینی اتفاق می‌افتد؛ اما پرسش این است که چرا دیواری به این هزینه در سفارت افغانستان، دزدی میلیون دالری در وزارت معارف، بریده شدن نان نیازمندان، و … به‌راحتی اتفاق افتاده و پس از مدتی دست‌به‌دست شدن در فضای مجازی، به فراموشی سپرده می‌شود؟

چرا از این‌که تمام مردم افغانستان به دست عده مشخصی که تعدادشان شاید به هزار نفر هم نرسد سال‌هاست که به گروگان گرفته شده‌اند، صدای هیچ‌گونه اعتراضی شنیده نمی‌شود؟

چرا باوجود چهره‌های جوان، تحصیلکرده و پرانرژی؛ والیان، وزیران، روسا و تمامی منصب‌های مهم بین این تعداد اندک ردوبدل شده و همواره در پست‌های مهم، چهره‌های تکراری دیده می‌شود؟

آیا فقط باید این جمع اندک ‌- باوجود ناکامی در برنامه‌ها و عملکردشان‌ – باید سرنوشت شهروندان افغانستان را رقم بزنند؟

چرا همه این موارد به مسئله‌ای جدی برای شهروندان تبدیل نشده است؟

وقتی نتیجه عملکرد این انتصاب‌ها را می‌توان با چشمان غیرمسلح دید، برای درک و دریافت آن هیچ نیازی به آموزش، تخصص و یا تحصیلات دانشگاهی نیست؛ به‌صراحت می‌توان دید که تمام عملکرد این دولت‌مردان هیچ نتیجه‌ مثبتی برای کشور و شهروندان نداشته است.

اگر حداقل تعدادی همانند رئیس پیشین پاسپورت کابل، دلی برای سوزاندن داشتند، می‌شد مواردی از اصلاحات را در بدنه دولت و حکومت مشاهده کرد.

اکنون پس از گذشت حدود بیست سال از سرازیر شدن حجم زیادی از مبالغ نقدی به افغانستان، هنوز هم این کشور حتی مالک یک خیابان معیاری نشده است و شفاخانه‌ای ساخته نشده است که بتوان به خدمات پزشکی آن اعتماد کرد، دانشگاهی نیست که تولیدکننده علم باشد، وسایل حمل‌ونقل عمومی کاملاً فرسوده و ناکارآمد باقی مانده‌اند و در کل، آبرویی نیست که با آن بتوان در کشورهای دیگر، سر خود را بالا گرفت و به افغانستانی بودن افتخار کرد!

فرو ریختن دیوارهای شرم و اعتماد، اعتبار پاسپورت افغانستان را به پایین‌ترین سطح خود در دنیا رسانده است.

این حجم مشکلات و بدبختی‌ها، سیاهی و تیره‌روزی تقدیر معین‌شده‌ای نیست که در مقابل آن نتوان کاری از پیش برد!

سفیر، آن‌هم در کشوری که بزرگ‌ترین شریک استراتژیک کشور فقیر و جنگ‌زده‌ای مثل افغانستان است، از ساخت دیوار سفارت با هزینه میلیون‌دالری سخن می‌گوید!

آمریکا به سرزمین لابی‌ها و لابی‌گری‌ها معروف است؛ در این کشور با یک لابی به‌جا، درست و به‌موقع می‌توان سرنوشت منطقه را رقم زد.

کسی که به‌عنوان سفیر در کشوری همچون ایالات متحده تعیین می‌شود، باید شناخت درست و کاملی از حلقه‌های پالیسی‌ساز و منابع قدرت، سناتورها، شرکت‌های بین‌المللی، شرکت‌های تولیدکننده تسلیحات و… داشته باشد.

او باید بداند که در آمریکا، «جامعه» نه، بلکه «نهادها» تعیین‌کننده هستند. سفیر افغانستان در آمریکا باید بداند مردم آمریکا در آینده زندگی می‌کنند و اکنون نیز باید درک کند که سینمای پرقدرت هالیوود، با تولید فیلم‌های چندمیلیون دالری در حال قبضه کردن دنیا است.

او باید درک کند که تنها شرکت «اپل» به‌اندازه چند کشور خاورمیانه‌ای درآمد سالانه دارد، باید به این مسئله آشنایی داشته باشد که از میان ۱۰ دانشگاه برتر دنیا، ۹ مورد آن در آمریکا است.

این را باید می‌فهمید که «هاروارد» که سال‌هاست لقب بهترین دانشگاه دنیا را با خود یدک می‌کشد، سالانه پذیرای هزاران دانشجوی خارجی به‌خصوص چینی‌هاست. نباید از این قضیه غافل شود که بیش از نیمی از مصرف سازمان ناتو را ایالات متحده می‌پردازد.

واقف بودن به جایگاه ایالات متحده آمریکا، دیپلماتی را می‌خواهد که بتواند وارد گفتمان سیاسی حاکم بر مناسبات اجتماعی و سیاسی آمریکا شود؛ کسی را می‌خواهد که زبان (نه زبان انگلیسی) زبان سیاست را در آمریکا درک کند تا بتواند برای منافع کشور و مردم خود لابی‌گری کند.

دیوار بی‌اعتمادی به قیمت میلیون دالری، هرگز بخشیدنی نیست!

بازدیدها: 10

برچسب‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا
بستن